Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Panadol cold & flu

Προφέρεται "παναντόλ κόλντενφλου", ή "παναντόλ κολντ εντ φλου", ή "δώσε μια ρε, ένα χάπι".

Το εικονιζόμενο κουτάκι χρησιμοποιήθηκε από εμένα για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Σχολής, όταν από το πολύ άγχος που είχα, μου πρήστηκε ο αριστερός λεμφαδένας. Αρχικά νόμιζα οτι με πόναγε δόντι, μέχρι που ο πόνος έπιανε από το αυτή ως την βάση του λαιμού. Και επειδή ο πόνος ήταν ανυπόφορος σε βαθμό που ανέβαζα θερμοκρασία, έκανε την θαυματουργή κίνηση ο Βασίλης, να μου δώσει από τα μαγικά του παυσίπονα, που είχε στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.
Αυτό ήταν, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι με το παναντόλ !

Πέρασε το κεφάλι, πέρασε ο λαιμός, πέρασε ο πόνος, ένοιωθα άνθρωπος πάλι, όχι καημένο ορφανό σκυλί παρατημένο σε δρόμο μια νύχτα βροχερή!

Μπορώ να πω οτι το συγκεκριμένο κουτάκι έδωσε λύσεις και σε μένα, και στον Δημήτρη, και στον Βασίλη και δεν θυμάμαι αν μπουκώσαμε και κανέναν άλλον με αυτά. Αλλά το θέμα είναι οτι τελικά ξέμεινε στο δικό μου ντουλαπάκι αυτοκινήτου, και σήμερα, 5η μέρα με εναλλασσόμενο πυρετό και υποθερμία, το βρήκα τυχαία, και φυσικά, το άνοιξα όοοοοοολο χαρά, και πήρα ένα. 

Και χαμογέλασα, ολίγον νοσταλγικά, καθώς θυμήθηκα όλες τις παραπάνω φορές που ψαχνόμασταν μεταξύ μας να δούμε ποιος τα έχει, για να στανιάρουμε :)

Βασίλη, έχουν μείνει μερικά ακόμα αν τα θες !!! :)


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Νοέμβριος 2014: Σχολή προπονητών ιππασίας. Και άλλα...

28 Νοεμβρίου τελείωσε ο μεγαλύτερος κύκλος της σχολής προπονητών ιππασίας. Με μια βδομάδα μέσα στον Οκτώβριο που πέρασε, και μια που έρχεται τον Ιανουάριο, οι συνεχόμενες ημέρες και εβδομάδες του Νοεμβρίου ήταν ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός πυρήνας του προγράμματος.
Άλλα είχα φανταστεί οτι θα έγραφα, με όσα έγιναν όμως, μου πήρε καιρό να βρω διάθεση να γράψω...
Ήθελα να γράψω για το πώς είναι κάθε μέρα να ξυπνάς με ενθουσιασμό, να σκουντουφλάς μέχρι τον καφέ σου, που πίνεις απελπισμένα τις πρώτες γουλιές για να ανοίξουν τα μάτια σου, να είσαι στο τηλέφωνο με "συμμαθητές" που πλέον έχουν γίνει φίλοι σου και φροντίζει ο ένας τον άλλον, από το τάισμα του αλόγου, το καθάρισμα του στάβλου ή το πάνω κάτω στα ιπποδρόμια, μέχρι το "σου πήρα κάτι να φας", όταν οι ώρες ήταν λίγες και οι δουλειές πολλές.
Ήθελα να γράψω, πιο πολύ για να θυμάμαι αργότερα, όταν θα ξαναδιαβάζω το κείμενο, το πόσο ωραίο ήταν, που ακόμα και εκτός Σχολής, βρισκόμασταν σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στους αγώνες. Άλλοι επειδή έτρεχαν, άλλοι επειδή τους "έτρεχαν", άλλοι για την βόλτα και σίγουρα όλοι, επειδή γουστάραμε αυτό που γινόταν. 
Το οτι δηλαδή, παρά τις όποιες κόντρες ή αντιπάθειες υπήρχαν μέσα στην σχολή, είχαμε γίνει ομάδα, ξέραμε πλέον ο ένας το όνομα 54 άλλων, ξέραμε τα ονόματα που βλέπαμε στις προκηρύξεις σε ποια πρόσωπα αντιστοιχούν, βοηθάγαμε μεταξύ μας ο,τι χρειαζόταν, κάναμε τον χαβαλέ μας, τρώγαμε στα καπάκια και κάποιο χώσιμο και μ'αυτά και μ' εκείνα, η ώρα έφτανε 21.00 και νοιώθαμε σαν να ήταν περασμένα μεσάνυχτα.
Αποφασίσαμε να παρτάρουμε διακριτικά ένα βράδυ Πέμπτης, στο Βαγόνι. Το "διακριτικά" ψόφησε μόλις πήρε μπρος το καραόκε, όπου ξεδιπλώθηκαν τα πολλαπλά ταλέντα των συμμαθητών... Επίσης, όχι μόνο ψόφησε, αλλά βρώμισε κιόλας, αφού το ξεχάσαμε παντελώς και συνεχίσαμε μέχρι πρωίας την έξοδο.

Με αποτέλεσμα, την Παρασκευή πρωί, να ιππεύω την πρώτη ώρα, με προπονήτρια την Νέλλυ. Εγώ δεν έβλεπα από την νύστα, η Νέλλυ δεν μπορούσε να βγάλει φωνή - έβγαζε όμως ζεν, πράγμα βασικό για να κυλίσει ήηηηηηηηηρεμα το μάθημα. Και μετά, είχα να εξεταστώ κι εγώ στην προπόνηση. Νομίζω από φωνή δεν είχα θέμα, αλλά από νύστα. Μέχρι να ξυπνήσω, είχε περάσει λίγη ώρα. Εσωτερικά συνεχόμενα χαστουκάκια για να ανοίξει το μάτι, το στόμα και γενικά το είναι μου. 
Από την άλλη, δεν ήταν όλα ρόδινα, αστεία, χαριτωμένα και ηλιόλουστα...
Είχαμε και πολλές στιγμές στεναχώριας, πίκρας και φρίκης. Όχι από όλους, αλλά όσο πέρναγαν οι μέρες, το έβλεπα οτι δεν φρίκαρα μόνο εγώ. Και εκτός από το ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που είχα, τύπου "τι τέλεια που περνάμε" /\ και "τι κάνω εδώ εγώ, θέλω να φύγω να βολτάρω σε χωράφια" \/τα οποία, με την συχνότητα που εναλλάσσονταν, έκαναν την ψυχική μου διάθεση να μοιάζει με καρδιογράφημα: /\/\/\/\/\/\_______ (ε γλαρώναμε μερικές φορές στο μάθημα...) είχαμε και πιο μεγάλες στεναχώριες. 
Κοινώς, κάποιος μας είχε μουτζώσει. Αρχίζοντας την σχολή, είχαμε την Σάσα με σπασμένο χέρι, που παρά το πρόβλημα που είχε, προσπαθούσε πολύ σκληρά να είναι 100% ανταποκρίσιμη στις προπονήσεις. Μπαίνοντας στην τάξη όμως τον Νοέμβριο, είχαμε τα άσχημα νέα του Δημήτρη, που είχε σπάσει το πόδι του κατεβαίνοντας από το άλογο. Παρά τον πόνο που είχε, μόλις τελείωσε με τα χειρουργεία, ήταν παρών σε όλα τα μαθήματα, με τις δυο νέες του κολλητές, τις πατερίτσες. Και στα τελειώματα της σχολής, είχαμε κι άλλα δυο ατυχήματα, με την Νεκταρία να χτυπάει πέφτοντας από το άλογο τα γόνατά της, και την Ντίνα τις φάλαγγες του ποδιού της.
Με τα καλά και τα στραβά της πάντως, η Σχολή τελείωσε για τον Νοέμβριο, έχοντας γεμίσει τα στικάκια μας με υλικό προς μελέτη - και αργότερα, προς εξέταση...

Κι ως εδώ όλα καλά.
Μόνο που όσο σημαντικά κι αν σου φαίνονται διάφορα πράγματα, και όσο κι αν έχεις αγωνία και προβληματισμούς και άγχος, είναι κάποιες στιγμές που τρως ένα χαστούκι και στρώνεις. Βλέπεις τι πραγματικά είναι σημαντικό, και για τι πραγματικά αξίζει να στεναχωριέσαι.
Έτσι κι έγινε το Σάββατο με το που τελείωσε η Σχολή.
Ένα μήνυμα στο κινητό, "χάσαμε τον Γιώργο", ήταν αρκετό για να μουδιάσω ολόκληρη. Όσο και να το περιμέναμε, όσο καλά κι αν έχω μάθει πως ο θάνατος έρχεται με τόσο απόλυτο τρόπο, μέχρι να το συνειδητοποιήσω, ένοιωθα όπως όταν χτυπάει κανείς πολύ δυνατά στο κεφάλι.
Σου μιλάνε, και δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τι σου λένε, το ξεχνάς. Περνάνε οι ώρες και δεν ξέρεις πώς. Μούδιασμα στο μυαλό και στο σώμα, και να μην ξέρεις τι να πεις και σε ποιον. Ο καθένας βιώνει τον θάνατο αγαπημένου του, μόνος του, ακόμα κι αν είναι σε ένα δωμάτιο με άλλους χίλιους.
Κι όταν αυτός που φεύγει είναι άνθρωπος με φωτιά μέσα του και ζωντάνια, και μέχρι το τέλος είχε δύναμη να γελάει, τότε δεν μπορείς να τον αποχαιρετίσεις μίζερα. Θα κλάψεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και σιωπηλά, και με λυγμούς. Αλλά και θα γελάσεις, γιατί τον έχεις στο μυαλό σου γίγαντα, να σου φωνάζει με την αγριοφωνάρα του, σαν δάσκαλος και σαν πατέρας, και μετά, θα κλάψεις πάλι, γιατί ξέρεις οτι δεν θα τον ξανακούσεις. Και στην κηδεία, θα φέρουν νταούλια και θα τον πας στον τάφο για αποχαιρετισμό, τραγουδώντας και χορεύοντας - ο ίδιος αν μπορούσε, θα κέρναγε και "κανα τσιπουράκι ρε παιδιά!", έτσι που μας είχε μαζεμένους όλους.
Και οι μέρες που ακολουθούν, σου αφήνουν ένα περιθώριο, να το χωνέψεις σιγά σιγά αυτό που έγινε. Ποιος έφυγε, τι κενό άφησε πίσω του, και τι κληρονομιά πνευματική, στο κάθε παιδί και "παιδί" του.

Και έτσι, με ένα μυαλό σε κατάσταση σοκ, κάθε φορά που αφηρημένη κόλλαγα κάπου, κάθε βράδυ που έκλεινα τα μάτια μου, οι αναμνήσεις ζωντανεύαν. Εικόνες από το κλειστό, αλογάκια να περνάνε γυμναστικές ασκήσεις, εναλλάσσονταν με εικόνες σε ομιχλώδη τοπίο δάσους στον Έβρο και μια φωνή να ακούγεται "Μαρούλια! τα τσιγάρα και το κονιάκ μην ξεχάσετε!", και ξανά, το χαμόγελο της Δανάης, γέλια με τον Δημήτρη και τον Βασίλη στο καθιερωμένο μας μποξ-σελαρία meeting, και πάλι εναλλαγή, βράδια αξημέρωτα με πρόβες στο θέατρο, βράδια Αυγούστου, να μην ξέρουμε τι ώρα έχει πάει, αν θα φάμε ή θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας εκεί, και τον Γιώργο να μας μετράει την είσοδο, την υπόκλιση, την έξοδο. Και αλλαγή πάλι, εικόνες της Ελένης να συμφωνεί οτι πρέπει να δουλέψω τα βασικά πάνω στο άλογο, και την φοραδούλα την Θεά να τρίβεται πάνω μου στο μποξ όσο την ξεσελώνα... Και στιγμές στιγμές, να μένω τελείως ακίνητη, νοιώθοντας τον χαμό, και άλλες να ανεβάζω παλμούς, όταν θυμόμουν όλη την δουλειά που πρέπει να κάνω για να ετοιμαστώ για τις εξετάσεις, να διαβάσω, να βρω άλογο να δουλέψω επίπεδη και εμπόδια, να κλείσω εκκρεμότητες στην δουλειά. Και μετά, την στιγμή που δεν άντεξα να τον φιλήσω για τελευταία φορά, για αντίο. Μόνο του έσφιξα το μπράτσο.

Τόσο περίεργο. Ένας μήνας τόσο γεμάτος με συναισθήματα, που δεν πίστευα οτι χώραγαν όλα αυτά μέσα μου. Τόση χαρά, τόσος ενθουσιασμός, τόση θλίψη, τόσο άγχος.

Έχει μπει Δεκέμβρης, και ακόμα προσπαθώ να βάλω συναισθήματα σε μια τάξη, για να ηρεμήσω, να δουλέψω, να προχωρήσω.
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, ήταν οι Πανελλήνιοι Αγώνες Ιππασίας στο ΟΚΙΜ. Για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πήγα να δω και μου έκανε πολύ καλό. Μου έκανε καλό γιατί ξεχάστηκα, είχα να κάνω πράγματα, είχα να τρέξω λίγο, παρατηρούσα, μέτραγα, είδα φίλους μου που όλες αυτές τις μέρες δεν έβλεπα, τους χειροκροτούσα στις διαδρομές, κάναμε τον χαβαλέ μας στην κερκίδα, ήπιαμε τα ποτάκια μας στο πάρτυ μετά, χορέψαμε, ένοιωσα πάλι καλά. Όχι μουδιασμένη, όχι μόνη.

Από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πύργο, Λάρισα, Σέρρες, Σαλαμίνα, τους αγαπώ πολύ τους φίλους μου :)

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Σχολή προπονητών ιππασίας: Εβδομάδα 2η

Ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη εβδομάδα, μεσολάβησε ένα κενό των πέντε εργάσιμων ημερών, όπου εκμεταλλεύτηκα για να επιστρέψω στο γραφείο και να τελειώσω με κάποιες εκκρεμότητες. Έχοντας ως ένα βαθμό τελειώσει με τις υποχρεώσεις του γραφείου, την Δευτέρα πήγα στην Σχολή αρκετά πιο ήρεμη - μόνο που εκεί κάπου τελείωσε η ηρεμία.

Η εβδομάδα ξεκίνησε με πολύ δυνατά "χαρτιά", όπως η ανατομία του ίππου και οι χωλότητες, η διαχείριση μιας Σχολής ιππασίας, η ψυχολογία του ιππέα αγωνιζόμενου, καθώς και τεχνικές χαλάρωσης από το στρες, χωρίς να παραλείπονται και πιο τεχνικά μαθήματα, όπως αυτά των κανονισμών αγώνων και προθέρμανσης. Και από Τρίτη, ξεκινήσαμε πάλι τα πρακτικά, κοινώς, 3-4 ιππεύουν, ένας προπονεί, και οι λοιπές ομάδες, κρίνουν. 
Την Τρίτη, ήταν η σειρά μου να ιππεύσω - ως μπαλαντέρ, στην ομάδα 2, μαζί με την Έφη και την Φαμπιέν, ενώ ο Βασίλης θα μας έκανε προπόνηση. 
Η άσκηση ήταν βαλβίδα σε βαλβίδα, και ως εκεί όλα καλά. Το μόνο πρόβλημα, ήμουν εγώ. Καταγχωμένη, πάνω σε έναν Armando που δεν ήθελε ούτε χέρι αλλά ούτε πόδι, που δεν τον έβρισκα πουθενά, μπήκαμε στο κλειστό, με την απορία μέσα μου, αν τελικά θα τα καταφέρω, ή θα πέσω ωσάν σακί με πατάτες μπροστά σε όλους.
Ξεκινώντας το μάθημα, η προοπτική να εκσφενδονιστώ προς τα κάπου, όλο και αύξανε, και το άγχος όλο μεγάλωνε, και το δόλιο το άλογο, όλο και τσίτωνε μαζί μου... Στο τέλος, τα καταφέραμε. Δεν με άδειασε πουθενά, και κάναμε την τελική άσκηση που ζήτησε ο Βασίλης, με σωστά καλπαστικά. Και την ψυχή στο στόμα εγώ... 
Την Τετάρτη, είχα πάλι ίππευση, αυτή τη φορά με την ομάδα "μου", με θέμα τις γυμναστικές ασκήσεις. Ήμουν πάαααααρα πολύ περίεργη να δω πώς θα εξελισσόταν το μάθημα, και αν θα γλίτωνα αυτή την φορά το ρεζιλίκι. Πλην όμως, όχι μόνο δεν το γλίτωσα, αλλά πιστεύω είμαι το μόνο άτομο που ο ίππος του έκανε άρνηση σε βαλβίδα. Εντάξει, δεν έφταιγε το αλογάκι, αλλά από την άλλη κι εγώ, είχα παραδώσει. Δεν άντεχα άλλο να σφίγγω γόνατα - μιας και κάθε φορά που χαλάρωνα γόνατο, κρέμαγε το είναι του μπροστά ο μικρός. Τέλος πάντων, για άλλη μια φορά δεν έπεσα - αλλά δεν έκανα κάτι αρκετά καλό, προκαλώντας εκνευρισμό στον εξεταστή μας. 
Και έτσι, στο τέλος είπε οτι θέλει να με δει σε άλλο άλογο, μιας και μ'αυτό δεν μπορεί να καταλάβει κανείς αν ιππεύω ή όχι.
Εντάξει. Είχε δίκιο. Αλλά μόλις το άκουσα, η καρδιά στα πατώματα... πού θα έβρισκα στα καλά καθούμενα άλλο άλογο? Για να μην αναφέρω αυτό το άθλιο συναίσθημα, γνωστό και ως "είσαι άχρηστη" που με περιλούζει κάτι τέτοιες στιγμές. 
Την υπόλοιπη μέρα, δεν την πάλευα και πολύ, ήμουν στον κόσμο μου, παρά το εξαιρετικά ενδιαφέρον μάθημα για το στήσιμο διαδρομών. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πόσο άχρηστη είμαι, που πρέπει να βρω άλλο άλογο για να δουν αν μπορώ να ιππεύσω. 
Ευτυχώς για εμένα, συνωμότησε το σύμπαν, ο Δημήτρης και ο Νίκος, και την Πέμπτη το πρωί, θα μπορούσα να δοκιμάσω μια φοραδούλα, να βλέπαμε αν μπορούσα να την πάω.
Πέμπτη πρωί, ανέβηκα πάνω στην Θεά όλο προσδοκία, οτι ίσως επιτέλους να έβρισκα το αλογάκι που θα μπορούσα να εμπιστευτώ οτι θα τα πάμε καλά. Η Θεά ήταν το ένα τρίτο του προηγούμενου αλόγου, πολύ πιο ήρεμη στο μυαλό, πολύ πιο σπίντα στο πόδι. 
Και με μένα πάνω της, για άλλη μια φορά, να μην ξέρω τι κάνω και πού πάω...
Έχοντας σφίξει γερά τα γόνατα επί δυο ημέρες, οι άνω προσαγωγοί μου είχαν γίνει πέτρα. Με αποτέλεσμα, όταν ανέβηκα στην φοραδούλα, που είναι πιο μικρόσωμη και λεπτή, να μην μπορώ να σταθώ με τίποτα με το κάθισμα. Κάλπαζε αυτή, άκουγα το φαπ φαπ φαπ του πισινού μου στην σέλα. Μια οπτασία πρέπει να ήμουν, χάρμα οφθαλμών σας λέω...
Και πάλι όμως, έχοντας τον Βασίλη και τον Δημήτρη από κάτω να με βοηθάνε, και ιδιαίτερα με τον Δημήτρη να μου διορθώνει μια το χέρι, μια το πόδι, μετά ξανά το χέρι, μετά την μέση, πάλι το χέρι, λίγο ξανά το πόδι (και λοιπά) κατάφερε ο άνθρωπος κάποια στιγμή να χαλαρώσει εμένα, και κάτω από εμένα, το άλογο. Και εκείνη την στιγμή, ένοιωσα οτι κάπως γίναμε ζευγάρι!
Η Πέμπτη τελείωσε ομαλά και αρκετά αισιόδοξα για εμένα, έχοντας βρει πλέον ένα αλογάκι διαφορετικό, που δεν με τραμπούκιζε σαν τον Αρμάντο. 
Την Παρασκευή είχαμε πρακτικά στο ντρεσσάζ - μόνο που αντί για την ήρεμη ίππευση που είχα κατα νου, είχα άλλο ένα βατερλώ. Δεν πρόλαβα να την ζεστάνω αρκετά και έτσι ήταν τέρμα τσιτωμένη στο μάθημα - για να μην αναφέρω οτι δεν είχαν καταφέρει ακόμα να ξεπιαστούν οι προσαγωγοί. Γενικά, ήμουν αυτό που λένε, για λύπηση. Και αφού πέρασε το σαρανταπεντάλεπτο όπου η Ναταλί μας εξηγούσε πώς να κάνουμε ώμο εντός και ώμο εμπρός (κάτι που πετύχαμε για 2-3 βήματα κάθε φορά), παραταχθήκαμε για την αξιολόγηση.
Και εκεί έφαγα το δεύτερο χαστούκι της εβδομάδας, όλο δικό μου. Κατά γενική ομολογία, ως θετικό έχω οτι ακούω τι μου λέει ο προπονητής και το προσπαθώ, αλλά πρέπει να δουλέψω τα βασικά μου. Αυτό, για την περίπτωση που κάποιος δεν είναι σίγουρος τι σημαίνει, να εξηγήσω πως σημαίνει οτι δεν κάνεις τίποτα σωστά, μιας και έχεις κάτι κενά σαν μαύρες τρύπες στις γνώσεις της βασικής τεχνικής ίππευσης. 
Δεν ήταν ωραίο συναίσθημα μπορώ να πω. Καθόλου ωραίο. Ήταν κάτι ανάμεσα σε "να ανοίξει η γη να με καταπιεί" και "δεν κάνω ούτε έναν σπασμό στους μυς του προσώπου μου γιατί θα με πάρουν το κλάμματα". Όπου και με πήραν, δεν μπορώ να πω. Τουλάχιστον το σώμα μου είχε αρκετή αξιοπρέπεια να κρατηθεί και να μην βουρκώσει μέχρι να ακούσει το κλείδωμα στο μπάνιο. 
Και μετά, αφυδατώθηκα. Κλασσικές σκέψεις απογοήτευσης και αυτολύπησης, σαν να κόβεσαι σε μάθημα που ξέρεις απ'έξω όλη την χρονιά. Πώς είχε γίνει αυτό και είχα έρθει τόσο πίσω στην ίππευση? Μπορεί να μην ίππευα τέλεια, αλλά σίγουρα ίππευα πολύ καλύτερα κάποτε, μιας και θυμάμαι να χρησιμοποιώ τα πάντα σχεδόν σωστά: χέρια, πόδια, λεκάνη, βάρος, τα πάντα! Ενώ την Παρασκευή, το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να μην τραβάω το φοραδάκι στο στόμα...
Όταν αποφάσισα το βράδυ να μιλήσω με κάποιον άσχετο με την ιππασία, για να πω κι εγώ την πίκρα μου, αυτό που μου είπε ήταν ότι "τι κάθεσαι και τους ακούς, δεν ξέρουν αυτοί πώς ιππεύεις εσύ, έτσι στο είπαν, για να σου την πούνε".
Και τότε όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό μου. Ήταν πάρα πολύ απλό. Όχι, τα παιδιά δεν με ξέρανε από πριν, δεν είχαμε προηγούμενα και δεν είχαν και καμία όρεξη να με κρίνουν. Τους έβαλαν να το κάνουν. Που σημαίνει πως οτι κι αν είπαν, το είπαν εντελώς αντικειμενικά. Και αυτό που είδαν και έκριναν, ήταν αυτό ακριβώς που τους έδειξα, την ίππευσή μου εκείνη την στιγμή. Αφού λοιπόν αυτό που συμφώνησαν ήταν οτι χρειάζομαι επιστροφή στα βασικά, αυτό ακριβώς θα έκανα, αν θέλω πραγματικά να βελτιωθώ. Όσο καλύτερα μπορούσα, και από το πιο χαμηλό σκαλί μάλιστα. Αν μπορούσα από σειρραγωγέα, ακόμα καλύτερα! Αυτός άλλωστε πρέπει να ήταν και ο λόγος που με στεναχώρησαν τόσο πολύ αυτά που άκουσα: το γεγονός πως μέσα μου ήξερα πως ήταν αλήθεια.
Το Σάββατο το πρωί στο κλειστό ιπποδρόμιο είχε αγώνες ιππικής δεξιοτεχνίας. Πριν τελειώσουν, είχα ήδη ρωτήσει τον Δημήτρη αν έχει χρόνο να ασχοληθεί μαζί μου να με "σουλουπώσει", πράγμα που μετάνιωνα κάθε φορά που έβλεπα έναν αγωνιζόμενο να περνάει από μπροστά μου. Κοίταγα πώς ίππευαν αυτοί, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα χάλια μου. Δεν ήθελα να καβαλήσω, ήθελα να πάω να κάτσω στην πιο σκοτεινή γωνιά μέχρι να φύγουν όλοι. Έλα μου όμως που δεν μπορείς να πεις τέτοιες μαλακίες σε ανθρώπους που είναι δίπλα σου, φίλοι σου, και θέλουν να σε βοηθήσουν... Άλλωστε, το φοραδάκι δεν ήταν ποτέ αρνητικό μαζί μου, η μόνη που χρειαζόταν να ξεκολλήσει τον κολλημένο της εγκέφαλο, ήμουν εγώ.
Έτσι το απόγευμα, ανέβηκα πάλι στην Θεά και αφού την ζέστανα, έβγαλα αναβολείς και κάτσαμε σε κύκλο αρκετή ώρα, με τον Δημήτρη να με διορθώνει σε κάθε λεπτομέρεια, με υπομονή, και όταν πετυχαίναμε κάτι, με ενθουσιασμό, πράγμα που μετέδιδε κι εμένα. Αυτή την φορά, τα βρήκαμε πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα με την μικρή, και η ίππευση μαζί της ήταν πλέον απόλαυση. Σε ένα απόγευμα, είχα δουλέψει τα βασικά μου, και τα είχα διορθώσει. Σίγουρα δεν τα είχα τελειοποιήσει, αλλά πλέον ήταν τα πάντα διαφορετικά στο κάθισμα, και ένοιωθα τα πάντα πιο σωστά. 
Έτσι, η δεύτερη εβδομάδα στην Σχολή έκλεισε για μένα με αρκετό δάκρυ και απελπισία μέχρι και την Παρασκευή, ενώ την τελευταία στιγμή, με έσωσε ο Δημήτρης. Και ο Νίκος. Και η Θεά.
Πλέον νοιώθω πώς να δουλέψω μαζί της, κι ακόμα κι αν δεν προλάβω να την ζεστάνω σωστά και εγκαίρως, ξέρω οτι έχω αλλάξει αρκετά την στάση μου, και αυτό είναι ένα κέρδος προσωπικό, που κανείς άλλος δεν μπορεί να μου το δώσει ή να μου το πάρει.
Στο μόνο που ελπίζω τώρα, είναι να προλάβω να την ιππεύσω λίγο ακόμα με τον Δημήτρη, για να βεβαιωθώ πως έχω κάνει κτήμα μου όσα μου έχει πει, και οτι μπορώ να μπω ξανά στον στίβο εξέτασης, χωρίς να τρέμω οτι θα γίνω ρεζίλι.

Και τέλος, ξέρω αυτό :