Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

RIP Mr.Pedigree (Pedy), 8.8.2014

Ο αγαπημένος γίγαντας των πιτσιρικιών, ο "στρατηγός" Πέντυ, κοιμήθηκε χθες με ένεση ευθανασίας. Όχι από κολικό, αλλά δεν γνωρίζω από τι αρρώστησε. 
Το μόνο παρήγορο σε αυτόν τον θάνατο, είναι πως δεν πρόλαβε το άλογο να γηροκομηθεί, να πάει δηλαδή σε άλλο μέρος.

Σαν σκέψη υπήρχε αρκετό καιρό, να βρούμε κάπου να τον στείλουμε, με λιβάδι, που απλώς να βόσκει όλη μέρα, να βγει σε σύνταξη δηλαδή. Αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε κάτι και έτσι έμενε στον στάβλο.

Δεν πέρναγε κι άσχημα βέβαια... Όλη μέρα βόσκαγε στο ιπποδρόμιο με το γρασίδι, στον στάβλο ήταν με τους φίλους του έναν γύρω, στην βοσκή του έκαναν παρέα ο Γκέηζερ κι ο Λαστ, τα πιτσιρίκια τον έψαχναν για να του δώσουν λιχουδιές και χάδια.

Γι'αυτό είναι (τουλάχιστον για εμένα) παρήγορο, να ξέρω πως πέθανε σε μέρος που ένοιωθε δικό του, με ανθρώπους που ήξερε και εμπιστευόταν γύρο του, και με τους φίλους του κοντά.

Αλλά το κενό που μας αφήνει ο κάθε φίλος που πεθαίνει, μεγαλώνει και αφήνει ένα μούδιασμα, σαν νοβοκαΐνη στον οδοντίατρο. 

Θα μας λείψεις στρατηγέ...




Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Λιωμένο παγωτό...

* Moody alert *

Είναι κι αυτό το τραγούδι, από Ξύλινα Σπαθιά, που όσο κι αν οι στίχοι του ακούγονται παράταιροι, πολλές φορές ταιριάζει γάντι στο πώς νοιώθω...

Το 2014 ήταν μια περίεργη χρονιά ως τώρα για μένα. Πολύ δουλειά, όχι πολλά λεφτά. Λίγη ιππασία, άτσαλο πρόγραμμα. Ήταν φορές που ίππευα 2 - 3 φορές την εβδομάδα, και άλλες, 2 - 3 φορές τον μήνα. Ήταν φορές που ίππευα μια βδομάδα σχεδόν συνεχόμενα, και άλλες φορές, όπως τώρα, που έπεφταν κάτι κενά κάπου 4 μήνες. 

Δεν μου άρεσε αυτή η κατάσταση. Μ'αρέσει να έχω το πρόγραμμά μου, να ξέρω οτι μπορώ να το ακολουθήσω και να μην χάνω ούτε προπονήσεις, ούτε την επαφή μου με τα παιδιά στον στάβλο, ούτε και με τα μουσούδια του στάβλου. Ως ένα βαθμό, ίσως να φταίω εγώ, που δεν πάτησα πόδι στην δουλειά, να διεκδικήσω το ωράριό μου. Ήταν και τα προγράμματα στον στάβλο κάπως περίεργα φέτος, με αρκετούς αγώνες των πενταθλητών και γενικά, δεν μου έκατσε τίποτα που να με βοηθήσει να ιππεύσω με κάποιο πρόγραμμα. 

Όλο έλεγα οτι "από βδομάδα θα πηγαίνω πιο τακτικά" και οτι "θα ασχοληθώ πιο σοβαρά", αλλά πάντα κάτι γινόταν, και όλο στα ίδια έμενα. 
Σχετικά με όλες τις χρονιές, το 2014 - ως τώρα, είναι η μόνη χρονιά που νοιώθω οτι δεν έχω κάνει τίποτα. Δεν έχω εξελίξει την τεχνική μου, δεν έχω κάνει "κάτι" που να το εδραιώσω και να νοιώθω οτι το κατέχω. Πριν δυο χρόνια περίπου, είχα βελτιώσει το κάθισμά μου. Τώρα νοιώθω οτι το χάνω κι αυτό. 
Ίσως να φταίει που κάθε φορά που κατάφερνα να φτάσω ως τον στάβλο, ήμουν αποκομμένη από την προηγούμενη προπόνηση την δική μου αλλά και των άλλων, που ίππευαν πιο συχνά, και που πολλές φορές ήμουν με διαφορετικό άλογο. Διαφορετικό στις ανάγκες του και τις δυνατότητές του. 
Αυτό - σε συνδυασμό με έλλειψη γυμναστικής, μου έβγαλε κάποια στιγμή πρόβλημα στην μέση και το αριστερό πόδι - να 'ναι καλά ο Λαλάκης μας, ο ακροδεξιός, που από αριστερά με πέθαινε ανα περιόδους...

Ίσως πάλι να μην φταίει τίποτα, και απλώς να τρώγομαι με τα ρούχα μου. Κάπως έτσι νοιώθω, οτι κυνηγάω την ουρά μου, οτι όλο "κάτι" θέλω να κάνω, αλλά όσο κι αν το προσπαθώ, "είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι", σε μια στασιμότητα που "κολλάει στο χέρι"

Πιθανόν βέβαια, και αν όλα πάνε καλά, από Σεπτέμβριο να δω αλλαγές, προς το καλύτερο, προς το πιο ενδιαφέρον, και προς κάτι καινούργιο. 

Επί του παρόντος πάντως, απλώς ελπίζω να μου φτιάξω κάπως την διάθεση...


"...εδώ έχει πάντα ήλιο
μόνο που με τρομάζει
οπότε λέω θα φύγω
είχα πει θα φύγω, είχα πει
Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
κι αυτό το καλοκαίρι
λιωμένο παγωτό κολλάει στο χέρι..."

Κυριολεκτικά, να με φωτίσει ο Θεός να βγάλω άκρη με τον κυκλοθυμικό μου εαυτό...

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

RIP Rigoletto (1995 - 2014)

Πέρυσι χάσαμε τον Φουξ, φέτος το ίδιο απρόσμενα, αλλά ευτυχώς με λιγότερη ταλαιπωρία για το άλογο, χάσαμε τον ήρωα της χρονιάς, τον Ρίγγο.

Αν και στα νιάτα του ήταν ένα πολύ δυνατό άλογο, που όχι μόνο καθάριζε διαδρομές, αλλά και με τα ροντέα του φόβιζε κόσμο, οι περισσότεροι όταν τον γνωρίσαμε, είχε ηρεμήσει σαν χαρακτήρας τόσο πολύ, που ήταν ένα από τα δύο αγαπημένα άλογα αρχαρίων και παιδιών.

Ήσυχος και απόλυτα ανταποκρίσιμος σε όλες τις εντολές, μάθαινε στον κόσμο να καλπάζει αλλά και να πηδάει εμπόδια.
Είχε συμπεριφορά επαγγελματία, που μόλις καταλάβαινε πως έπρεπε να γίνει η δουλειά, έβγαζε τον καλύτερο εαυτό του. 
Σίγουρα ταλαιπωρούσε κι αυτός λίγο τους εντελώς αρχάριους ή ανίδεους, αλλά κυρίως γιατί δεν καταλάβαινε τι ζήταγαν από αυτόν.
Και ενώ ήταν αδύνατον να καταφέρεις να μαζέψεις ένα άλογο που η γλώσσα του ήταν σταθερά και πάντα έξω, δούλευε όσο πιο φιλότιμα μπορούσε τις ασκήσεις στην επίπεδη.
Εκεί που ήταν όμως το στολίδι του σταύλου και όλοι βασίζονταν πάνω του, ήταν τα εμπόδια. 
Κάθετα, όξερ και διαδρομές, όποιος είχε ανασφάλειες ή αβεβαιότητα, τα ξεπερνούσε μαζί του. 

Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε που μονίμως το άλογο που πέρναγε παιδιά τα τελευταία 3 χρόνια στις εξετάσεις ΑΙΑ ήταν ο Ριγγολέττο.
Βίκυ, Αλέξης, Γιάννης, Νίκος, Δημήτρης και Παύλος έχουν φωτογραφίες μαζί τους στις πρώτες τους στιγμές αγωνιστικής ιππασίας, με ένα άλογο που θα μπορούσε να εμπιστευθεί ένας αγχωμένος ρούκι.
Με τον Παύλο, στην τελευταία λισάνς, 2014
Ακόμα κι εγώ, όταν τον πήρα σε δύο διαδρομές, έναν σε αγώνα και έναν σε επιδείξεις, δεν με απασχόλησε οτι δεν είχαμε δουλέψει πιο πριν μαζί, γιατί ήξερα πως ήταν ένα άλογο που αν του ζήταγες τυπικά σωστά κάτι και απλά έμενες σταθερός σε αυτό, δεν θα σε απογοήτευε. 

Στον σταύλο ίσως δεν ήταν τόσο δημοφιλής για χάδια, όσο άλογα που είναι πιο απαιτητικά για προσοχή, όπως ο Νέρο και τώρα τελευταία ο Λαστ και ο Ρινάλντο, αλλά σίγουρα ήταν ένα άλογο που καθόταν ήρεμο να τον χαϊδέψουν όσοι ήθελαν να τον σελώσουν ή απλώς να "χαϊδέψουν το άσπρο αλογάκι".

Ήταν ένας ήσυχος γίγαντας, εργατικός, ήρεμος, χαμηλών τόνων, που όλοι ξέραμε πως μπορούσαμε να στηριχτούμε πάνω του - πράγμα το οποίο και συχνά κάναμε, βάζοντας πιτσιρίκια πάνω του στα πρώτα τους μαθήματα και εισπράττοντας χαμόγελα.

Ο Rigoletto πέθανε είτε από καρδιά, είτε από εγκεφαλικό, αν και από την περιγραφή φαίνεται να είναι εγκεφαλικό, το απόγευμα της Πέμπτης 17 Ιουλίου 2014, δίπλα σε ανθρώπους που τον αγαπούσαν και τον νοιάζονταν, χωρίς να υποφέρει για πολύ.

Όπως και ο φίλος του ο Φουξ, έτσι κι αυτός, θα μας λείψει πολύ, και δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα τον θυμηθούμε με νοσταλγία και αγάπη...