Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Σχολή προπονητών ιππασίας: Εβδομάδα 2η

Ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη εβδομάδα, μεσολάβησε ένα κενό των πέντε εργάσιμων ημερών, όπου εκμεταλλεύτηκα για να επιστρέψω στο γραφείο και να τελειώσω με κάποιες εκκρεμότητες. Έχοντας ως ένα βαθμό τελειώσει με τις υποχρεώσεις του γραφείου, την Δευτέρα πήγα στην Σχολή αρκετά πιο ήρεμη - μόνο που εκεί κάπου τελείωσε η ηρεμία.

Η εβδομάδα ξεκίνησε με πολύ δυνατά "χαρτιά", όπως η ανατομία του ίππου και οι χωλότητες, η διαχείριση μιας Σχολής ιππασίας, η ψυχολογία του ιππέα αγωνιζόμενου, καθώς και τεχνικές χαλάρωσης από το στρες, χωρίς να παραλείπονται και πιο τεχνικά μαθήματα, όπως αυτά των κανονισμών αγώνων και προθέρμανσης. Και από Τρίτη, ξεκινήσαμε πάλι τα πρακτικά, κοινώς, 3-4 ιππεύουν, ένας προπονεί, και οι λοιπές ομάδες, κρίνουν. 
Την Τρίτη, ήταν η σειρά μου να ιππεύσω - ως μπαλαντέρ, στην ομάδα 2, μαζί με την Έφη και την Φαμπιέν, ενώ ο Βασίλης θα μας έκανε προπόνηση. 
Η άσκηση ήταν βαλβίδα σε βαλβίδα, και ως εκεί όλα καλά. Το μόνο πρόβλημα, ήμουν εγώ. Καταγχωμένη, πάνω σε έναν Armando που δεν ήθελε ούτε χέρι αλλά ούτε πόδι, που δεν τον έβρισκα πουθενά, μπήκαμε στο κλειστό, με την απορία μέσα μου, αν τελικά θα τα καταφέρω, ή θα πέσω ωσάν σακί με πατάτες μπροστά σε όλους.
Ξεκινώντας το μάθημα, η προοπτική να εκσφενδονιστώ προς τα κάπου, όλο και αύξανε, και το άγχος όλο μεγάλωνε, και το δόλιο το άλογο, όλο και τσίτωνε μαζί μου... Στο τέλος, τα καταφέραμε. Δεν με άδειασε πουθενά, και κάναμε την τελική άσκηση που ζήτησε ο Βασίλης, με σωστά καλπαστικά. Και την ψυχή στο στόμα εγώ... 
Την Τετάρτη, είχα πάλι ίππευση, αυτή τη φορά με την ομάδα "μου", με θέμα τις γυμναστικές ασκήσεις. Ήμουν πάαααααρα πολύ περίεργη να δω πώς θα εξελισσόταν το μάθημα, και αν θα γλίτωνα αυτή την φορά το ρεζιλίκι. Πλην όμως, όχι μόνο δεν το γλίτωσα, αλλά πιστεύω είμαι το μόνο άτομο που ο ίππος του έκανε άρνηση σε βαλβίδα. Εντάξει, δεν έφταιγε το αλογάκι, αλλά από την άλλη κι εγώ, είχα παραδώσει. Δεν άντεχα άλλο να σφίγγω γόνατα - μιας και κάθε φορά που χαλάρωνα γόνατο, κρέμαγε το είναι του μπροστά ο μικρός. Τέλος πάντων, για άλλη μια φορά δεν έπεσα - αλλά δεν έκανα κάτι αρκετά καλό, προκαλώντας εκνευρισμό στον εξεταστή μας. 
Και έτσι, στο τέλος είπε οτι θέλει να με δει σε άλλο άλογο, μιας και μ'αυτό δεν μπορεί να καταλάβει κανείς αν ιππεύω ή όχι.
Εντάξει. Είχε δίκιο. Αλλά μόλις το άκουσα, η καρδιά στα πατώματα... πού θα έβρισκα στα καλά καθούμενα άλλο άλογο? Για να μην αναφέρω αυτό το άθλιο συναίσθημα, γνωστό και ως "είσαι άχρηστη" που με περιλούζει κάτι τέτοιες στιγμές. 
Την υπόλοιπη μέρα, δεν την πάλευα και πολύ, ήμουν στον κόσμο μου, παρά το εξαιρετικά ενδιαφέρον μάθημα για το στήσιμο διαδρομών. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πόσο άχρηστη είμαι, που πρέπει να βρω άλλο άλογο για να δουν αν μπορώ να ιππεύσω. 
Ευτυχώς για εμένα, συνωμότησε το σύμπαν, ο Δημήτρης και ο Νίκος, και την Πέμπτη το πρωί, θα μπορούσα να δοκιμάσω μια φοραδούλα, να βλέπαμε αν μπορούσα να την πάω.
Πέμπτη πρωί, ανέβηκα πάνω στην Θεά όλο προσδοκία, οτι ίσως επιτέλους να έβρισκα το αλογάκι που θα μπορούσα να εμπιστευτώ οτι θα τα πάμε καλά. Η Θεά ήταν το ένα τρίτο του προηγούμενου αλόγου, πολύ πιο ήρεμη στο μυαλό, πολύ πιο σπίντα στο πόδι. 
Και με μένα πάνω της, για άλλη μια φορά, να μην ξέρω τι κάνω και πού πάω...
Έχοντας σφίξει γερά τα γόνατα επί δυο ημέρες, οι άνω προσαγωγοί μου είχαν γίνει πέτρα. Με αποτέλεσμα, όταν ανέβηκα στην φοραδούλα, που είναι πιο μικρόσωμη και λεπτή, να μην μπορώ να σταθώ με τίποτα με το κάθισμα. Κάλπαζε αυτή, άκουγα το φαπ φαπ φαπ του πισινού μου στην σέλα. Μια οπτασία πρέπει να ήμουν, χάρμα οφθαλμών σας λέω...
Και πάλι όμως, έχοντας τον Βασίλη και τον Δημήτρη από κάτω να με βοηθάνε, και ιδιαίτερα με τον Δημήτρη να μου διορθώνει μια το χέρι, μια το πόδι, μετά ξανά το χέρι, μετά την μέση, πάλι το χέρι, λίγο ξανά το πόδι (και λοιπά) κατάφερε ο άνθρωπος κάποια στιγμή να χαλαρώσει εμένα, και κάτω από εμένα, το άλογο. Και εκείνη την στιγμή, ένοιωσα οτι κάπως γίναμε ζευγάρι!
Η Πέμπτη τελείωσε ομαλά και αρκετά αισιόδοξα για εμένα, έχοντας βρει πλέον ένα αλογάκι διαφορετικό, που δεν με τραμπούκιζε σαν τον Αρμάντο. 
Την Παρασκευή είχαμε πρακτικά στο ντρεσσάζ - μόνο που αντί για την ήρεμη ίππευση που είχα κατα νου, είχα άλλο ένα βατερλώ. Δεν πρόλαβα να την ζεστάνω αρκετά και έτσι ήταν τέρμα τσιτωμένη στο μάθημα - για να μην αναφέρω οτι δεν είχαν καταφέρει ακόμα να ξεπιαστούν οι προσαγωγοί. Γενικά, ήμουν αυτό που λένε, για λύπηση. Και αφού πέρασε το σαρανταπεντάλεπτο όπου η Ναταλί μας εξηγούσε πώς να κάνουμε ώμο εντός και ώμο εμπρός (κάτι που πετύχαμε για 2-3 βήματα κάθε φορά), παραταχθήκαμε για την αξιολόγηση.
Και εκεί έφαγα το δεύτερο χαστούκι της εβδομάδας, όλο δικό μου. Κατά γενική ομολογία, ως θετικό έχω οτι ακούω τι μου λέει ο προπονητής και το προσπαθώ, αλλά πρέπει να δουλέψω τα βασικά μου. Αυτό, για την περίπτωση που κάποιος δεν είναι σίγουρος τι σημαίνει, να εξηγήσω πως σημαίνει οτι δεν κάνεις τίποτα σωστά, μιας και έχεις κάτι κενά σαν μαύρες τρύπες στις γνώσεις της βασικής τεχνικής ίππευσης. 
Δεν ήταν ωραίο συναίσθημα μπορώ να πω. Καθόλου ωραίο. Ήταν κάτι ανάμεσα σε "να ανοίξει η γη να με καταπιεί" και "δεν κάνω ούτε έναν σπασμό στους μυς του προσώπου μου γιατί θα με πάρουν το κλάμματα". Όπου και με πήραν, δεν μπορώ να πω. Τουλάχιστον το σώμα μου είχε αρκετή αξιοπρέπεια να κρατηθεί και να μην βουρκώσει μέχρι να ακούσει το κλείδωμα στο μπάνιο. 
Και μετά, αφυδατώθηκα. Κλασσικές σκέψεις απογοήτευσης και αυτολύπησης, σαν να κόβεσαι σε μάθημα που ξέρεις απ'έξω όλη την χρονιά. Πώς είχε γίνει αυτό και είχα έρθει τόσο πίσω στην ίππευση? Μπορεί να μην ίππευα τέλεια, αλλά σίγουρα ίππευα πολύ καλύτερα κάποτε, μιας και θυμάμαι να χρησιμοποιώ τα πάντα σχεδόν σωστά: χέρια, πόδια, λεκάνη, βάρος, τα πάντα! Ενώ την Παρασκευή, το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να μην τραβάω το φοραδάκι στο στόμα...
Όταν αποφάσισα το βράδυ να μιλήσω με κάποιον άσχετο με την ιππασία, για να πω κι εγώ την πίκρα μου, αυτό που μου είπε ήταν ότι "τι κάθεσαι και τους ακούς, δεν ξέρουν αυτοί πώς ιππεύεις εσύ, έτσι στο είπαν, για να σου την πούνε".
Και τότε όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό μου. Ήταν πάρα πολύ απλό. Όχι, τα παιδιά δεν με ξέρανε από πριν, δεν είχαμε προηγούμενα και δεν είχαν και καμία όρεξη να με κρίνουν. Τους έβαλαν να το κάνουν. Που σημαίνει πως οτι κι αν είπαν, το είπαν εντελώς αντικειμενικά. Και αυτό που είδαν και έκριναν, ήταν αυτό ακριβώς που τους έδειξα, την ίππευσή μου εκείνη την στιγμή. Αφού λοιπόν αυτό που συμφώνησαν ήταν οτι χρειάζομαι επιστροφή στα βασικά, αυτό ακριβώς θα έκανα, αν θέλω πραγματικά να βελτιωθώ. Όσο καλύτερα μπορούσα, και από το πιο χαμηλό σκαλί μάλιστα. Αν μπορούσα από σειρραγωγέα, ακόμα καλύτερα! Αυτός άλλωστε πρέπει να ήταν και ο λόγος που με στεναχώρησαν τόσο πολύ αυτά που άκουσα: το γεγονός πως μέσα μου ήξερα πως ήταν αλήθεια.
Το Σάββατο το πρωί στο κλειστό ιπποδρόμιο είχε αγώνες ιππικής δεξιοτεχνίας. Πριν τελειώσουν, είχα ήδη ρωτήσει τον Δημήτρη αν έχει χρόνο να ασχοληθεί μαζί μου να με "σουλουπώσει", πράγμα που μετάνιωνα κάθε φορά που έβλεπα έναν αγωνιζόμενο να περνάει από μπροστά μου. Κοίταγα πώς ίππευαν αυτοί, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα χάλια μου. Δεν ήθελα να καβαλήσω, ήθελα να πάω να κάτσω στην πιο σκοτεινή γωνιά μέχρι να φύγουν όλοι. Έλα μου όμως που δεν μπορείς να πεις τέτοιες μαλακίες σε ανθρώπους που είναι δίπλα σου, φίλοι σου, και θέλουν να σε βοηθήσουν... Άλλωστε, το φοραδάκι δεν ήταν ποτέ αρνητικό μαζί μου, η μόνη που χρειαζόταν να ξεκολλήσει τον κολλημένο της εγκέφαλο, ήμουν εγώ.
Έτσι το απόγευμα, ανέβηκα πάλι στην Θεά και αφού την ζέστανα, έβγαλα αναβολείς και κάτσαμε σε κύκλο αρκετή ώρα, με τον Δημήτρη να με διορθώνει σε κάθε λεπτομέρεια, με υπομονή, και όταν πετυχαίναμε κάτι, με ενθουσιασμό, πράγμα που μετέδιδε κι εμένα. Αυτή την φορά, τα βρήκαμε πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα με την μικρή, και η ίππευση μαζί της ήταν πλέον απόλαυση. Σε ένα απόγευμα, είχα δουλέψει τα βασικά μου, και τα είχα διορθώσει. Σίγουρα δεν τα είχα τελειοποιήσει, αλλά πλέον ήταν τα πάντα διαφορετικά στο κάθισμα, και ένοιωθα τα πάντα πιο σωστά. 
Έτσι, η δεύτερη εβδομάδα στην Σχολή έκλεισε για μένα με αρκετό δάκρυ και απελπισία μέχρι και την Παρασκευή, ενώ την τελευταία στιγμή, με έσωσε ο Δημήτρης. Και ο Νίκος. Και η Θεά.
Πλέον νοιώθω πώς να δουλέψω μαζί της, κι ακόμα κι αν δεν προλάβω να την ζεστάνω σωστά και εγκαίρως, ξέρω οτι έχω αλλάξει αρκετά την στάση μου, και αυτό είναι ένα κέρδος προσωπικό, που κανείς άλλος δεν μπορεί να μου το δώσει ή να μου το πάρει.
Στο μόνο που ελπίζω τώρα, είναι να προλάβω να την ιππεύσω λίγο ακόμα με τον Δημήτρη, για να βεβαιωθώ πως έχω κάνει κτήμα μου όσα μου έχει πει, και οτι μπορώ να μπω ξανά στον στίβο εξέτασης, χωρίς να τρέμω οτι θα γίνω ρεζίλι.

Και τέλος, ξέρω αυτό :




Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Σχολή προπονητών ιππασίας: Εβδομάδα 1η

Έχοντας πάρει την απόφαση να δηλώσω συμμετοχή στην Σχολή αυτή, είχα κατα νου δυο πράγματα. Οτι τα οικονομικά μου είναι σε κακή κατάσταση, και άρα θα φάω μεγάλο ζόρι, και οτι το επίπεδο προβλέπεται να είναι αρκετά απαιτητικό. Οπότε και εκεί, θα είχα μεγάλο ζόρι. 
Παρά τις πεσιμιστικές μου τάσεις όμως (ξέρετε. Τι κάνω, πού πάω, ποια νομίζω οτι είμαι και πού πας μωρέ καημένη) αποφάσισα να συμμετάσχω στην σχολή για να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα και αν μπορέσω, να πιστοποιήσω επιτυχώς αυτή την γνώση στο τέλος. 

Βλέποντας τον κατάλογο συμμετεχόντων, είδα ελάχιστα γνωστά μου ονόματα και πληθώρα αγνώστων. Μέσα σε 2 μέρες όμως, αυτό είχε αλλάξει, και πλέον μπορώ να πω οτι έχω κάνει αρκετούς καινούργιους φίλους :)

Οι θεωρίες έχουν ενδιαφέρον - αν και ομολογώ πως θα υποφέρω όταν θα πρέπει να τις διαβάσω για τις γραπτές εξετάσεις (κανονισμοί, αριθμοί, νούμερα, κλπ). Από γενική θεωρία περί ιππικής τεχνικής, μέχρι πιο αναλυτικές κινήσεις δεξιοτεχνίας, παιδαγωγική, είδη άλλων αγωνισμάτων, κανονισμούς του κάθε αγωνίσματος, σειρραγώγηση, μέχρι αποστάσεις για εμπόδια, σφυγμούς και ανάσες των αλόγων και τον λόγο που έχει αλλάξει η στάση στην υπερπήδηση εμποδίων. Κουτάλες και βαλβίδες...
Όσο για την πρακτική εξάσκηση... Χωριστήκαμε σε 2 γκρουπ, και το κάθε ένα σε 6 ομάδες. Ο καθένας μας διάλεξε στην τύχη ένα χαρτάκι με το "θέμα" που έχει να διδάξει-εξεταστεί στην επίπεδη και τα εμπόδια.
Κάθε φορά, ένα μέλος της ομάδας διδάσκει, 3-4 μέλη ιππεύουν σαν μαθητές και οι υπόλοιπες 5 ομάδες, κρίνουν τον προπονητή στην διδασκαλία και τους ιππείς στην ιππευτική τους ικανότητα.
Εμένα μου έτυχαν θεωρητικά "ευκολάκια". Στην επίπεδη έχω να διδάξω "φιγούρες στον στίβο", ενώ στα εμπόδια, άσκηση "βαλβίδα σε βαλβίδα". 
Ναι, θα μπορούσε να είναι χειρότερα. Θα μπορούσε να είναι άσκηση πιρουέτα στην επίπεδη και άσκηση διαδρομή στα εμπόδια.
ΑΛΛΑ
Όσο πιο "απλές" ασκήσεις σου τυχαίνουν, τόσο περισσότερο πρέπει να σκεφτείς να τις κάνεις ενδιαφέρουσες για όλων των επιπέδων τα άλογα και τους ιππείς. 
Οι φιγούρες στον στίβο είναι εύκολες, μέχρι να χρειαστεί να εξηγήσεις σε εμποδιστές για την 1/4 γραμμή και πώς να κάνουν κύκλο 15μέτρων...
Από βαλβίδα σε βαλβίδα θα πρέπει να σκεφτώ άσκηση που να κρατήσει το ενδιαφέρον, δηλαδή να δώσει μια πρόκληση σε εμποδιστές, αλλά να ταυτόχρονα να μην είναι κάτι υπερβολικό για κάποιον που ίσως δεν έχει ξαναπεράσει βαλβίδες. Και ταυτόχρονα, να ξεφεύγει από την κλασσική εικόνα

                 \
 |      |         |
                 /
όπου ζητάς πέρασμα στην ευθεία, και πέρασμα με καμπύλη. Όχι οτι έχει κάτι το κακό, ίσα ίσα είναι η άσκηση που προωθεί η FEI στην εξήγηση των ασκήσεων τέτοιου τύπου, απλά καλό θα ήταν να δείχνει κανείς κάποια ποικιλία, ή έστω, να προσπαθεί να δείξει. 

Τα καλά της υπόθεσης: οι προπονητές μας στις πρακτικές ασκήσεις, δηλαδή η Τζοάννα Γεωργοπούλου και η Ελένη Μυράτ στην επίπεδη (εγώ είμαι team Myrat) και ο Σταύρος Γεωργόπουλος και Δημήτρης Δρακάκης στα εμπόδια (εκεί είμαστε κοινόχρηστες οι ομάδες) μας έχουν διαβεβαιώσει πως οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουμε, δεν ξέρουμε, διστάζουμε ή μας ανησυχεί, είναι εκεί για να τους το πούμε, να το συζητήσουμε, να μας εξηγήσουν και γενικά, να το ξεπεράσουμε. 

Τα όχι καλά της υπόθεσης. Γύρναγα σπίτι βράδυ Δευτέρας, βράδυ Τρίτης, βράδυ Τετάρτης, και έλεγα μέσα μου, πού πας ρε καημένη
Σε μια τάξη με συμμαθητές με ιππευτικό επίπεδο κατά πολύ πιο πάνω από το δικό μου. Με εμπειρίες σε διεθνείς αγώνες. Με εμπειρίες αθλητικών αλόγων επιδόσεων. Πού πας? Οεο?

Τα αισιόδοξα της υπόθεσης: πριν τελειώσει η πρώτη εβδομάδα της σχολής, είχα ξεφρικάρει. Και μερικώς, είχα ηρεμήσει. Ναι, το επίπεδο είναι ψηλό. Ναι μπορεί να μην περάσω στις εξετάσεις. Αλλά μέσα σε 5 μέρες, το δικό μου επίπεδο αναγκάστηκα να το ανεβάσω αρκετά, και με συνοπτικές διαδικασίες. Και θα χρειαστεί να το ανεβάσω κι άλλο, και να σκέφτομαι συνέχεια, τι μου λένε, τι περιμένουν από εμένα να τους δείξω, τι μου ζητάνε και γιατί. Και οτιδήποτε με άγχωνε, οι προπονητές/καθηγητές μας ήταν πάντα "εκεί" για εμάς, να μας το δείξουν, να το εξηγήσουν, και να μας κοιτάξουν και λίγο επιπλικτικά, αν μας έπιανε κρίση βλακείας.

Τελειώνοντας η πρώτη εβδομάδα, μας είχαν ενημερώσει πως θα χρειαστεί να κάνουμε αρκετές επιπλέον ώρες πρακτικής, παρακολουθώντας πετάλωση, βοηθώντας σε αγώνες και γενικά, μπαίνοντας στα "μέσα" διαφόρων διαδικασιών, που ως αθλητές ή και ως προπονητές, δεν είχαμε ως τώρα όλοι την ευκαιρία να αποκτήσουμε ως εμπειρίες.

Σήμερα ήταν η πρώτη μου μέρα πρακτικής, ως γραμματεία σε αγώνα Αμαξοδήγησης. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ τέτοιον αγώνα, ούτε από κοντά, ούτε από βίντεο, και είχε πολύ ενδιαφέρον. Κυρίως γιατί είχα δίπλα μου την Αναστασία, που ως κριτής, μου εξηγούσε τα πάντα, τι είναι σωστό, τι δεν είναι,, γιατί είναι και γιατί δεν είναι, και πως θα έπρεπε να είναι. Οπότε όχι, δεν ήταν απλώς άλογα ζεμένα να κάνουν γύρους, ήταν ένας αγώνας ντρεσσάζ από την θέση ενός κριτή!
...και έκανε κρύο... 




Το εικονιζόμενο μουσούδι είναι το Armando, του σούπερ ίππου που μοιράζεται μαζί μου ο Βασίλης - αυτός με τον καφέ και το μάτι που γυαλίζει... Τώρα κατά πόσο θα μείνω πάνω στον σούπερ ίππο ή θα με κάνει σούπερ-μαν ιπτάμενη, θα δείξει!



Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

TOTILAS, Horse and Phenomenon. Ντοκυμαντέρ με Αγγλικούς υπότιτλους

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα αυτού του αλόγου, ήταν λάθος. Καθόμουν κάπου και άκουγα να εκθειάζουν το Τορτίλας. Σαν τα μεξικάνικα τορτίγιας και μπουρίτος ένα πράμα. Δεν έδωσα και πολύ σημασία στο τι έλεγαν. Μήνες μετά, κατάλαβα για ποιο άλογο μιλούσαν. Και πώς ήταν το κανονικό του όνομα. Όχι Τορτίλας, αλλά όπως λένε και οι φίλοι Ολλανδοί, Τότιλας, το άλογο φαινόμενο στην ιππική δεξιοτεχνία. 
Πάντα μ'άρεσε να μαθαίνω την ιστορία πίσω από το μέρος, από τον πρωταθλητή, από το άλογο, από οτιδήποτε. Και εδώ έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε την ιστορία πίσω από ένα εξαιρετικό άλογο, με έναν πολύ τυχερό και εξ ίσου ταλαντούχο ιππέα.
Και το καλύτερο? Έχει φωτογραφίες του Τότιλας απ'όταν ήταν πουλαράκι !!!  <3
Απολαύστε...