Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Ιππικές αποδράσεις !

Ως γνωστόν, δεν έχω άλογο - δεν είχα ποτέ - και δεν θα έχω ποτέ. Παρ' όλα αυτά, έχω μια σέλα! 
Την είχα πάρει μικρή, όσο ίππευα στο ΚΕΙΠΠ, όπου με ένα παρανοϊκό καθεστώς μου εμπιστεύονταν άλογο, αλλά όχι ιπποσκευή (λογικό? όχι). Το θέμα είναι οτι μου έμεινε η σέλα και έτσι κάθε φορά που πηγαίναμε με την οικογένεια διακοπές, η μαμά φόρτωνε στο αμάξι την γλάστρα με τον βασιλικό για να μην ξεραθεί και το τουμπελέκι της για να κάνει ασκήσεις, ο μπαμπάς το λάπτοπ του και το σπαστό τραπεζάκι για το λάπτοπ του, η αδελφή μου την κιθάρα της και το δικό της τουμπελέκι, κι εγώ, την σέλα μου. Γιατί μπορεί να έβρισκα κανένα αλογάκι χύμα, να μην έχω μια σέλα να του φορέσω? Σας πληροφορώ οτι πέραν της πλάκας, πάντα βρίσκω άλογα, όπου κι αν πάω - και σε ορισμένες περιπτώσεις, η εμμονή μου με την σέλα δικαιώθηκε. 
Γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα... Η παραπάνω παράγραφος ήταν η μίνι εισαγωγή μου στο παρόν θέμα - ποστ "Προτάσεις για Ιππικές Αποδράσεις".

Έφτασε καλοκαιράκι, κοντεύει τα μισά του, και μας έχουν ρίξει την ψυχολογία στα πατώματα... Προσωπικά, ούτε που έχω καταλάβει οτι είναι καλοκαίρι - με την έννοια της χαλάρωσης, αυτό που χαίρεσαι την φύση, τον ήλιο, την θάλασσα, αδειάζει το μυαλό και ξεκουράζεις το είναι σου. Ίσως να φταίει και λίγο που δεν έχω πάει ακόμα διακοπές.
Κοιτάζοντας λοιπόν τις ημερομηνίες στο χαρτί, και κάνοντας νοερές αποδράσεις στα μικρά διαλείμματα της δουλειάς, σκεφτόμουν πού θα ήθελα να πήγαινα, αν ήμουν 24 χρονών με γεμάτο πορτοφόλι. 
Γιατί κακά τα ψέμματα, απ'όταν ξεκινάς να εργάζεσαι, οι μέρες διακοπών περιορίζονται κάργα - ενώ όσο είσαι φοιτητής, φέεεεεεεεεετα... - και μην ξεχνάμε το γεμάτο πορτοφόλι. Τέλος πάντων. Παρόλο που δεν θα προλάβω να πάω σε όλους τους παρακάτω προορισμούς, τους προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον αλογόβιο τύχει να περάσει από αυτά τα μέρη, και θέλει να καβαλήσει. Για όσους έχουν και πιτσιρίκια, μην ξεχάσετε να ρωτήσετε για τα summer camps !!!

Κοντά στην Αθήνα

Ιππικός Όμιλος Σαλαμίνας

Ξυπνάς το πρωί, τρως πρωινό, και μαζεύεις τσάντα μπάνιου. Μαγιό, πετσέτες, αντιλιακά, κανένα βιβλίο, κανα φρούτο, καπέλο, σαγιονάρες, κλπ... Περνάς με το φέρρυ από το Πέραμα στην Σαλαμίνα, και αφού κάνεις το μπανάκι σου στα πεντακάθαρα νερά στα Κανάκια, τσιμπάς τίποτα στην εκεί ταβέρνα για να στανιάρεις και ανεβαίνεις λίγο προς τα πάνω, ακολουθώντας τις ταμπέλες, για τον Ιππικό Όμιλο Σαλαμίνας.
Αφού πιεις τον καφέ σου, χαζεύοντας την απίστευτη θέα του καφέ (σερβίρουν και κλαμπ αν θέλετε να αποφύγετε την ταβέρνα), και μόλις πέσει η λίγο η ζέστη, φοράς τα ιππικά σου και κατεβαίνεις για ένα μάθημα ή βόλτα στα πέριξ, με την Emma ή τον Rodrigo.
Υπάρχουν και δυο πόνυ για βόλτα ή μάθημα, για τους πιο πιτσιρικάδες - όπως επίσης και πισίνα! 

Κυκλάδες

Σύρος: Ιππικός Όμιλος Κυκλάδων





Όπως αντιλαμβάνεστε, εκτός από πόνυ και άλογα κλασσικής ιππασίας, υπάρχει και η δυνατότητα να δείτε και το άθλημα της αμαξοδήγησης!
Δεν έχω πάει ακόμα αλλά είναι φετινός μου προορισμός...

Πληροφορίες

Πάρος: Thanasis Farm



Υπάρχουν δυο κέντρα ιππασίας στην Πάρο. Αυτό που προτείνω, είναι αυτό με τα πιο καλοζωισμένα και περιποιημένα άλογα. Και τα δυο προσφέρουν βόλτες στην θάλασσα αλλά και στην γύρο φύση, όμως τα άλογα του Θανάση, τα ιππεύεις χωρίς να νοιώθεις τύψεις. Και τα βλέπεις οτι είναι χαρούμενα πλάσματα.
Ανεπιφύλακτα !

Πληροφορίες


Πελοπόννησος 

Ιππικός Όμιλος ΙΦΙΤΟΣ



Αν είστε εκεί κοντά, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε για να κανονίσετε από μάθημα, μέχρι βόλτα στην θάλασσα ή απλά μια γνωριμία με τα πολύ ήρεμα άλογα και πόνυ!

Πληροφορίες

ΑΝ ΞΕΜΕΙΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Υπάρχει επίσης η εξαιρετική εναλλακτική, για τα απογεύματά σου, στο Vagoni, το καφέ του Αθλητικού Ιππικού Ομίλου Αθηνών, όπου εκτός από τον καφέ, τον χυμό ή την πίτσα σου, τις Πέμπτες τα βράδια μπορείς να απολαύσεις πολύ καλή μουσική, καθώς διοργανώνονται Jam Nights, ενώ τις Κυριακές, ξεκινάει από το μεσημέρι μπάρμπεκιου με σουβλάκια από εξαιρετικό ψήστη και γνώστη του θέματος...



Over and out από εμένα, που έχω φρικάρει καθότι είναι το πρώτο καλοκαίρι της ζωής μου που είμαι στην Αθήνα τον Ιούλιο και θα πάρω άδεια τον Αύγουστο και πάει - ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ έχω φρικάρει και θέλω να πάω για μπάνιο στην θάλασσα, να πίνω από το πρωί και να μην ξέρω όχι τι μέρα, ούτε τι ώρα είναι...

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Ξ, όπως ΞΙΝΗ...

Χθες ήταν μια από αυτές τις μέρες που για κάποιο λόγο, τίποτα δεν μου καθόταν καλά.
Είχα την καλύτερη πρόθεση και διάθεση, αλλά ήξερα πριν καν ανέβω στο άλογο, οτι θα με παιδέψει, και θα το παιδέψω. 
Στο μάθημα ήμασταν δυο, καθότι μοιραζόμουν την Νέλλη στις ασκήσεις με την Καλυψώ και τον Θούκη - και νομίζω οτι βρήκα και γαμώ της συμμαθήτριες !
Πέραν αυτού, όμως, η προπόνηση ξεκίνησε όπως είχα προβλέψει... Δεν έφταιγε ο Boy, η ξινίλα μου έφταιγε. Πόναγε η μέση μου, είχα καιρό να καβαλήσω, δεν πάταγα σωστά, πέθαινα από την ζέστη, γενικά μου έφταιγα στα πάντα. 
Είχα και τον Αντώνη από δίπλα να με δουλεύει - ξύπνησε ο Στρατηγός μέσα μου και τον κυνηγούσα εφίππως με το μαστίγιο - χεζμεντέν ο ίππος μου - και το έκοψα πριν μου βάλει κανείς χέρι οτι αυτά τα καουμποϋλίκια μανδάμ, να τα κάνετε αλλού. 
Με έβλεπε η Νέλλη, μου έλεγε δεν σε βλέπω να περνάς καλά, της έλεγα κι εγώ οτι μωρέ, καλά περνάω, απλά είμαι σε φάση να μ'αρχίσω στα χαστούκια (για την ακρίβεια, πρέπει να είχα την φάτσα που στο παρελθόν είχε κάνει πολλές φορές τον Στράτο να μου λέει πως όταν με βλέπει με ΤΕΤΟΙΑ ΜΟΥΤΡΑ, θέλει να μου δώσει καμιά ανάποδη να στρώσω. Και δεν τον αδικούσα - μ έχω δει στραβωμένη και δεν μ'άρεσα καθόλου...).
Και πρόσθετα οτι καλύτερα να συνεχίσουμε και να μου βάλει να κάνω άσκηση, να συγκεντρωθώ σε κάτι πέρα από τα νεύρα μου και την αχρηστία μου.
Κάναμε λοιπόν τον πλάγιο βηματισμό μας - επιτυχώς από C σε Β, άστα να πάνε από C σε Ε, αλλά εν πάση περιπτώση, το κάναμε. Συνεχίσαμε και με travers όπου ο δόλιος ο Boy, τα σταύρωνε τα πίσω του, αλλά είχαμε μια αμηχανία με το κεφάλι - για την ακρίβεια είχα την αίσθηση οτι αντί να βάζει προς τα μέσα τα πίσω του πόδια, απλά έβγαζε έξω το κεφάλι του. 
Και πάλι, η ξινίλα μου έφταιγε γι'αυτή την εντύπωση, μιας και ο καημένος την έκανε σωστά την άσκηση, απλώς εγώ δεν ένοιωθα. 
Το μόνο παρήγορο ήταν πως παρά τον πόνο στην μέση, δεν μου επηρέασε το κάθισμα, όπως φοβόμουν. 

Συζήτηση επί τεχνικών θεμάτων ανάμεσα σε Θούκη και Μπόυ.
Εμείς απλά κάνουμε τις ωραίες...


Αγάπες στα τελειώματα
Αγάπη ωλ όβερ














Τελειώσαμε κάποια στιγμή την προπόνηση, και πήρα το 
αγοράκι μου για ξεσέλωμα και beaute. Το καλύτερο κομμάτι της ημέρας - όταν τον κάνω μπάνιο και του πιτσιλάω τα μούτρα, κι αυτός σηκώνει την μουσούδα και παίζει με το λάστιχο, σαν να πίνει από ψύκτη. Θα μπορούσα να το κάνω με τις ώρες, αλλά είπα να το παίξω ενήλικη και σοβαρή. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο,τι κι αν έχω, με αυτή την βλακεία, πάντα γελάω και μου φτιάχνει την διάθεση :)

Ξινή φάτσα

"Έτοιμος για μπανάκι?"

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Ένα αγόρι για βαλς...

Σερβίρεται με Waltz 2


Μου έλεγαν όταν άρχισα την ιππασία:
"Ο καλπασμός γίνεται σε τρεις χρόνους, όπως και το βαλς".

Για μένα, αυτή η φράση έχει μείνει.
Κυρίως γιατί από μικρή δεν ανήκα σε αυτή την κατηγορία των αιθέριων θηλυκών, που θα χόρευαν ένα βαλς μια μέρα και σε κάποια στροφή, θα τους σήκωνε στον αέρα ο πρίγκιπας τους.
Πάντα ήμουν πιο ψηλή από τα αγόρια της τάξης μου - αρκετές φορές και πιο δυνατή. Τι να με σήκωναν στον αέρα, θα πέφταμε όλοι κάτω... Από τότε λοιπόν μου έχει μείνει ο φόβος του να με σηκώσει κάποιος στον αέρα. Να κάνεις να με σηκώσεις από τη γη, να χρειαστεί να εμπιστευτώ εμένα σε σένα, στον αέρα, δεν έχω χειρότερο φόβο.
Και δεν συζητώ το γεγονός, οτι ποτέ κανένα αγόρι που να γνωρίζω εγώ, δεν μπήκε στον κόπο να μάθει να χορεύει, με διάφορες δικαιολογίες - εξαιρούνται οι καταπιεσμένες χορογραφίες γάμου, που είναι μια θλιβερή ιστορία να την βλέπεις.

Αλλά με τα άλογα, ήταν διαφορετικά. Πρώτα πρώτα, οι "καβαλιέροι" μου, ήταν πιο μεγαλόσωμοι από εμένα. Δεν ένοιωθα τεράστια, αντιθέτως, ένοιωθα οτι συντονίζω τις κινήσεις μου με κάτι πιο ογκώδες αλλά αρμονικό ταυτόχρονα. Και όσο έχανα τον ρυθμό - αχ αυτό το τροχάδην τον πρώτο καιρό - τόσο αυτοί συνέχιζαν μεν, εκνευρισμένοι δε. Σαν να χορεύαμε και να τους πάταγα...

Οι πρώτοι μου καλπασμοί, ήταν ολοκληρωτικά στην δική τους διακριτική ευχέρεια. Το πότε θα ξεκινούσαμε - ποτέ στην σωστή γωνία, πότε θα σταματούσαμε - σχεδόν πάντα, στην πόρτα, και με τι ρυθμό θα καλπάζαμε - βάρκα γιαλό...
Το μόνο που προσπαθούσα, ήταν να μην ενοχλώ, να μαθαίνω να ακολουθώ.

Με τον καιρό, έμαθα να ζητάω σωστά τι ήθελα, πώς το ήθελα και πότε. Άλλοτε συνεργαζόμασταν, άλλοτε όχι και τόσο. Το μισό φταίξιμο δικό μου - αλλά takes two to tango, και πιστεύω πως το ίδιο συμβαίνει και στο βαλς. Δεν γίνεται να σε παρακαλάω κύριε για έναν χορό δυο γύρων στον στίβο, κι εσύ να ξεκινάς με λάθος πόδι, να κάνεις τα ροντέο σου ή να τρελαίνεσαι επειδή πέρασε ένα ποδήλατο.
Δεν είναι συμπεριφορά τζέντλεμαν αυτή...

Η αλήθεια είναι πως δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους, όσο κι αν προσπαθούμε να συγχρονιστούμε, να ακολουθήσουμε ή να οδηγήσουμε.

"Ο καλπασμός γίνεται σε τρεις χρόνους, όπως και το βαλς". 
Μια φράση που άκουσα ξανά πριν βδομάδες, όχι τυχαία πιστεύω.
Κι αυτό γιατί από το πουθενά, την ίδια μέρα που ξανάκουσα αυτή την φράση, γνώρισα ένα μελαχρινό, ψηλό και δεμένο αγόρι, όπου ο έρωτας ήταν σχεδόν κεραυνοβόλος. Από την δική μου πλευρά δηλαδή. Μια που τον είδα να με κοιτάει, και μια που έγινε ο κόσμος ροζ...
Στο πρώτο μας ραντεβού βέβαια, αν και δεν τα πήγαμε άσχημα, με παίδεψε λίγο.
Στο δεύτερο, με παίδεψε πολύ. Με έκανε ρεζίλι στον κόσμο, με την σκοπίμως μεθυσμένη του συμπεριφορά, και μόνο με την συνεισφορά της Νέλλης, ως γυναικείου συμβουλάτορα και γνώστη θεμάτων σχετικών, μπήκαμε λίγο στον κύκλο μας, και τέλος πάντων, κάναμε κάτι όμορφο.

Η τρίτη φορά, ήταν ονειρική. Να μην θέλω να αποχωριστούμε. Ήταν στιγμές που ένοιωθα το σώμα του επέκταση του δικού μου, μιλάγαμε χωρίς λόγια, με ρώταγε και τον στήριζα, ερωτευόμασταν  να σε κάθε βήμα. Και ξέμενα από ανάσες (κυριολεκτικά: χάλια η φυσική κατάσταση).
Και στον καλπασμό, να χορεύουμε το πιο όμορφο βαλς. Τρεις χρόνοι ρυθμικοί, και ελαφρύ ανασήκωμα. Επιτέλους, είχα την αιώρησή μου. Χωρίς να νοιώθω οτι είμαι βαριά γι'αυτόν, χωρίς να φοβάμαι οτι θα πέσουμε.

Μέχρι και leg yielding κάναμε χωρίς να δείχνουμε περίεργα λάθος - από την αριστερή πλευρά δηλαδή, γιατί από την δεξιά, είχαμε άποψη. Για την ακρίβεια, ο καθένας την δικιά του. Και μέχρι να τα βρούμε, γίναμε λίγο μύλος.

Καμιά αγκαλιά και κανένα φιλί στην μύτη, και κανένα ξύσιμο στην πλάτη, την μουσούδα και τ'αυτιά δεν αρκούσαν όταν κατέβηκα.
Ευτυχώς που είχε προνοήσει η Νέλλη για δυο καραμέλες πριν χαλαρώσουμε...


Το περί ου ο λόγος Αγόρι, ο Boy


Βαλς σε τρεις χρόνους - η στιγμή της αιώρησης...

Έρωτας...