Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Και για πες, τι έγινε με την Σχολή, πέρασες?

Από τα μέσα Ιανουαρίου κι ως τώρα, γίνεται συχνά ο παρακάτω διάλογος:

-         Τι έγινε με την Σχολή? Πέρασες?
-         Όχι, δεν τα κατάφερ…
-         Τι? Έλα ρε μαλάκα! Γιατί σε κόψανε?
-         Weak riding, weak coaching είπε η εξετ...
-         Και τι θα κάνεις? Θα ζητήσεις επανεξέταση?
-         Όχι
-         Τι όχι?
-         Ε όχι ρε παιδί μου. Αφού με κόψανε, τέλος, δεν έχει άλλο.
-         Ααα κρίμα ρε συ… Μα τι (χαρακτηρισμός), γιατί σε κόψανε?
Και ξαναλέω τα παραπάνω…

Αυτός ο διάλογος πάντα συνοδεύεται με ύφος λύπησης από όποιον με ρωτάει. Και μετά, με συγκεκαλυμμένη αγανάκτηση που με «αδίκησαν», κόβοντάς με.
Συνήθως δε, δεν προχωράει παρακάτω, κυρίως γιατί βαριέμαι να με λυπούνται. Προτιμώ να με λυπάμαι, παρά να με λυπούνται.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, δεν λυπάμαι. Εκνευρίζομαι λίγο, γιατί ποτέ κανείς ως τώρα δεν με ρώτησε ένα πράγμα: 

ΕΜΑΘΕΣ ΤΙΠΟΤΑ?

Γιατί σ’ αυτή την ερώτηση, θα είχα να απαντήσω πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Ναι, έμαθα πάρα πολλά. Θυμήθηκα διάφορα που είχα ξεχάσει, έμαθα πολλά, είδα πολλά και θέλω να μάθω κι άλλα.
Και όχι, δεν θεωρώ ότι αδικήθηκα. Ναι, στεναχωρήθηκα που δεν πέρασα – ποιος άλλωστε δεν νοιάζεται όταν προσπαθεί για κάτι και δεν τα καταφέρνει? Αλλά έχω πλήρη επίγνωση του επιπέδου μου.
Στην αρχή της Σχολής, μας είχαν πει ότι Προπονητής είναι αυτός που βοηθάει τον αθλητή στις προπονήσεις του για να φτάσει τους προσωπικούς του στόχους, είτε αυτοί είναι αγώνες, είτε απλά βελτίωση της τεχνικής.
Και στο τέλος της Σχολής, η εξετάστρια είπε ότι ρόλος του εξεταστή δεν είναι να πάρει την ψαλίδα και να κόβει αβέρτα, αλλά να βοηθήσει τον κόσμο να γυρίσει στους στάβλους του με όρεξη να προπονήσει, πιστοποιώντας ότι θα το κάνουν με ασφάλεια απέναντι στον εαυτό τους και τους αθλητές τους.
Κρατώντας αυτά τα δυο, εξηγώ το γιατί δεν νοιώθω αδικημένη, μετά τις εξετάσεις:

Ίππευση
Το πρώτο μέρος της εξέτασής μου ήταν στην ίππευση. Διαδρομή 1μ. Ομολογώ ότι δεν είχα κάνει καλή προετοιμασία, δεν είχα πηδήξει διαδρομή για πάνω από ένα χρόνο και με το συγκεκριμένο άλογο, είχε πηδήξει μόνο αποστάσεις. Παρόλα αυτά, η φοράδα ήταν εξαιρετική και κάναμε όλη την διαδρομή χωρίς απρόοπτα (δυστροπίες ή πτώσεις), μόνο με άγχος. ΟΜΩΣ η ίππευσή μου δεν είχε τίποτα το τεχνικό – με εξαίρεση το δεύτερο εμπόδιο, το οποίο είχα βάλει σκοπό να μην το ρίξω. Ούτε έβγαλα όλες τις αποστάσεις με σωστά βήματα, ούτε τίποτα. Από όσα μου είπε η εξεταζόμενη μαζί μου προπονήτρια (Βάσω), ζήτημα αν έκανα τα μισά. Όχι επειδή την έγραψα. Επειδή όπως πάντα, μ’ ένοιαζε να βγάλω την διαδρομή, όπως κι είναι. Τσαπατσούλικα κοινώς… Στο τέλος, είπα στην εξετάστρια ότι η προπονήτριά μου είχε πει πολλά περισσότερα και σωστά πράγματα απ’ όσα έκανα – μην την κάψω την κοπέλα επειδή εγώ είμαι στον κόσμο μου…
Προπονητική
Χα, εκεί να δείτε γέλιο. Πάει που λέτε το γατάκι η δικιά σας, να κάνει προπόνηση σε αμαζόνα που τρέχει στο πρωτάθλημα, 1,30 και πιάνει θέσεις. Μάλιστα. Παρόλο που η Έλενα ήταν από την αρχή πολύ οκ μαζί μου, και συνεργαζόταν, και προσπαθούσα κι εγώ να μην την αφήνω μόνη της – καθότι εξεταζόταν και η ίδια και όσο να’ναι, όλοι είχαμε άγχος, το σκοπό του προπονητή, να την βοηθήσω δηλαδή ουσιαστικά, δεν τον πέτυχα. Λίγο που ψαρώνω από μόνη μου, λίγο που ντάξει, η αλήθεια να λέγεται, πιο εύκολα θα προπονούσα άτομα δικού μου επιπέδου, τουλάχιστον δεν της είπα καμιά χοντρή μαλακία, να χάσουν τα μαλλιά τους όσοι με εξέταζαν. Οι οποίοι - σημειωτέον, όσο μπορούσαν, βοηθούσαν.

Οπότε, αφού έλυσα το θέμα της αποτυχίας στην απόκτηση του πτυχίου, θέλω να πάω παρακάτω, στο θέμα της επιτυχίας απόκτησης πολύ χρήσιμης γνώσης.
Σε αυτή την Σχολή, αν ήθελες να μάθεις, μάθαινες. Υπήρχε κόσμος που έβλεπα ότι βαριόταν, ή που ακόμα ακόμα, ξίνιζαν όταν μας έλεγε κάτι ο Δρακάκης ή ο Σταύρος ή η Ελένη ή η Τζοάννα. Και μου φαινόταν ασύλληπτο. Είχαμε την ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ επί ενάμισι μήνα, να μας επιβλέπουν και διορθώνουν προπονητές που στα εμπόδια είναι επίσημοι εξεταστές και εισηγητές για την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ιππασίας, και στο ντρεσσάζ, άτομα που είναι τοπ τόσο ως αμαζόνες, όσο και ως προπονήτριες, κρίνοντας από την καριέρα τους και την ποιότητα αθλητών που βγάζουν. Μιλάμε για μοναδική ευκαιρία, που όφειλε ο καθένας να την εκμεταλλευτεί στο έπακρο.
Ναι εντάξει, τσούζει λίγο να σου λένε ότι χρειάζεσαι να διορθώσεις τα βασικά σου, αλλά στην τελική, στο λένε για δικό ΣΟΥ καλό.

Θυμάμαι επικές συζητήσεις στον στάβλο, μετά τις προπονήσεις/ μαθήματα. Αφού είχαμε καθαρίσει μποξ και άλογα, καθόμαστε στο μποξ-σελαρία με Βασίλη, Μανδρίνο και Στεφανία και αναλύουμε κάθε φορά, τι μας είπε η Μυράτ (σε μένα και τον Βασίλη) και τι είπε η Τζοάννα (στον Δημήτρη και την Στεφανία). Και το χέρι λίγο έτσι, τα δάχτυλα, το πόδι, κάμψη, το ένα το άλλο, ανάλυση, και συζήτηση. Και πώς όταν εφαρμόζαμε όσα μας έλεγαν, αντιδρούσαν τα άλογα, και πώς ένοιωθε ο καθένας την αλλαγή στο άλογό του. Και μετά, όταν κάναμε μεταξύ μας προπονήσεις (ο καημένος ο Δημήτρης πρέπει να έκαστε να έκανε μαθήματα στους μισούς συμμετέχοντες της Σχολής, ποτέ δεν έλεγε όχι όταν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια) δοκιμάζαμε να εφαρμόζουμε αναλόγως ανάγκης, όσα είχαμε συζητήσει, συνδυάζοντας και από τις δύο προπονήτριες διάφορα τιπς. Είχε πολύ ενδιαφέρον όλη αυτή η μεταξύ μας συνεργασία και η βοήθεια από τις προπονήσεις.
Αντίστοιχα, στα εμπόδια, ακούγαμε όσα έλεγαν ο Δρακάκης και ο Σταύρος για το πώς προπονεί ο καθένας τους δικούς του αθλητές, για τα άλογα πώς να τα προπονούμε και τι να ζητάμε ή να προσπαθούμε να πάρουμε, αναλόγως της ηλικίας τους κλπ… Γενικά, ανοιχτά μάτια, αυτιά και μυαλό αν είχες, έπαιρνες πάρα πολλά πράγματα, τόσο από τους προπονητές, όσο και από τους συμμετέχοντες στην Σχολή. Έβλεπες πώς ίππευαν, πώς διόρθωναν καταστάσεις, τι κοίταζαν να πετύχουν, τα πάντα. Ακόμα και μαθήματα ήθους και συμπεριφοράς μπορούσες να δεις, από άτομα με εξαιρετικό επίπεδο, χαμηλού προφίλ και εξαιρετικού χαρακτήρα. Όπως το βλέπω προσωπικά, πάντα έχεις να "παίρνεις" από ανθρώπους δίπλα σου, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν την τελευταία εβδομάδα που κάναμε τα επαναληπτικά.
Όπως μας είχε υποσχεθεί η Ελένη, σε όσους ήμασταν team Myrat, μας είχε χωρίσει σε ομάδες αναλόγως δυνατοτήτων των αλόγων μας (ε και των δικών μας) και μας έκανε προπόνηση η ίδια. Για εμένα – και πιστεύω και αρκετούς άλλους, που δεν θα ξαναέχουμε τέτοια ευκαιρία, ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, κυρίως γιατί έκανε ταυτόχρονα 3 πράγματα:
  1. Σε όσους ίππευαν, τους έδειχνε την ημέρα των εξετάσεων πώς να κάνουν ζέσταμα τα άλογά τους και αναλόγως τι θα τους ζητηθεί, πώς να το εκτελέσουν.
  2. Σε όσους ήταν δίπλα της, έδειχνε πώς να κάνουν το ζέσταμα στον αθλητή τους, και πώς να του ζητήσουν να κάνει ασκήσεις
  3. Ρωτώντας διάφορα «γιατί», έδειχνε σε όσους ίππευαν ή ήταν δίπλα της, τον τρόπο να τσεκάρουν αν κάτι γίνεται σωστά επί της ουσίας, και όχι μόνο σαν εικόνα.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρακολουθείς και να συμμετέχεις σε τέτοιου είδους προπονήσεις, και πιστεύω πως αυτό που πραγματικά λείπει, είναι τέτοιες εμπειρίες.

Δεν εννοώ Σχολή προπονητών, αυτή απ’ ότι κατάλαβα διοργανώνεται όταν υπάρχουν συγκεκριμένες ανάγκες.
Εννοώ είτε τριήμερα, είτε εβδομαδιαία σεμινάρια, όπου όσοι ασχολούνται με προπονητική ή ενδιαφέρονται, θα έχουν την δυνατότητα να μάθουν περισσότερα πράγματα και να βελτιωθούν.
Τυχαίο το παράδειγμα, αλλά όταν υπάρχουν αθλητές/προπονητές που τους παίρνει πάνω από μήνα να καταλάβουν την έννοια της ευθυγράμμισης, τότε υπάρχει ένα κενό γνώσης. Ποτέ κανείς προπονητής δεν τους είπε κάτι αντίστοιχο όταν μάθαιναν ιππασία - πιθανόν γιατί οι ίδιοι να μην το γνώριζαν, και ποτέ δεν άκουσαν να γίνεται  λόγος γι’ αυτή. 
Αν όμως η Ομοσπονδία πει ότι κάθε χρόνο, μια «νεκρή» αγωνιστική περίοδο θα διοργανώνει ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σεμινάριο για άτομα που ασχολούνται ως προπονητές, και τους μαθαίνει βασικά πράγματα που οφείλει ένας προπονητής να γνωρίζει, τότε θα κάνει ένα πρώτο βήμα εξασφάλισης της βελτίωσης ποιότητας γνώσεων, προπονήσεων και κατ’ επέκταση, ιππασίας στην Ελλάδα.

Αυτά τα δικά μου, σε σχέση με την Σχολή προπονητών… Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, εντατική προσπάθεια, λήψη συμπιεσμένης γνώσης, απότομο ανέβασμα, και ευκαιρία να γνωρίσω άτομα που πάντα εκτιμούσα αλλά δεν ήξερα προσωπικά.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να παρακολουθήσω ξανά την Σχολή, από άποψη άνεσης χρόνου ή χρημάτων, αν και όταν ξαναγίνει, αλλά από αυτή την Σχολή, πιστεύω πήρα πολλά. Και προς προβληματισμό και προς εφαρμογή.


Καιιιιιιιιιιιιιιιιιι κλείνοντας το κατεβατό αυτό έχω να απονείμω το βραβείο Ιώβειας υπομονής στην Κική…

Θα μου λείψουν πολλές φάτσες, οι πλάκες μας, οι βραδιές μας(όσα ελληνικά δεν είχα ακούσει στην ζωή μου όλη, τα άκουσα σε έναν μήνα), η παρέα που κάναμε, και τα τόσο ενδιαφέροντα όσο και διαφορετικά μυαλά... Ελπίζω αργά ή γρήγορα να τους ξανασυναντήσω :)

Αχ αυτός ο σκύλος - πάντα και παντού... 

Θεωρία, πρακτική, ασκήσεις, βαλβίδες, πατερίτσες

Workshop 1 
Workshop 2

Workshop 3

Ρε, μου δανείζεις λίγο το βιβλίο σου?

Φυσική κατάσταση ιππέα για ιππική αντοχή

αυτό

Αγαπάω Δανάη <3 td="">

Χαμόγελα 

Team 2

Εξετάσεις, αγάπη και ξερό ψωμί (και κρύο)

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Panadol cold & flu

Προφέρεται "παναντόλ κόλντενφλου", ή "παναντόλ κολντ εντ φλου", ή "δώσε μια ρε, ένα χάπι".

Το εικονιζόμενο κουτάκι χρησιμοποιήθηκε από εμένα για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Σχολής, όταν από το πολύ άγχος που είχα, μου πρήστηκε ο αριστερός λεμφαδένας. Αρχικά νόμιζα οτι με πόναγε δόντι, μέχρι που ο πόνος έπιανε από το αυτή ως την βάση του λαιμού. Και επειδή ο πόνος ήταν ανυπόφορος σε βαθμό που ανέβαζα θερμοκρασία, έκανε την θαυματουργή κίνηση ο Βασίλης, να μου δώσει από τα μαγικά του παυσίπονα, που είχε στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.
Αυτό ήταν, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι με το παναντόλ !

Πέρασε το κεφάλι, πέρασε ο λαιμός, πέρασε ο πόνος, ένοιωθα άνθρωπος πάλι, όχι καημένο ορφανό σκυλί παρατημένο σε δρόμο μια νύχτα βροχερή!

Μπορώ να πω οτι το συγκεκριμένο κουτάκι έδωσε λύσεις και σε μένα, και στον Δημήτρη, και στον Βασίλη και δεν θυμάμαι αν μπουκώσαμε και κανέναν άλλον με αυτά. Αλλά το θέμα είναι οτι τελικά ξέμεινε στο δικό μου ντουλαπάκι αυτοκινήτου, και σήμερα, 5η μέρα με εναλλασσόμενο πυρετό και υποθερμία, το βρήκα τυχαία, και φυσικά, το άνοιξα όοοοοοολο χαρά, και πήρα ένα. 

Και χαμογέλασα, ολίγον νοσταλγικά, καθώς θυμήθηκα όλες τις παραπάνω φορές που ψαχνόμασταν μεταξύ μας να δούμε ποιος τα έχει, για να στανιάρουμε :)

Βασίλη, έχουν μείνει μερικά ακόμα αν τα θες !!! :)


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Νοέμβριος 2014: Σχολή προπονητών ιππασίας. Και άλλα...

28 Νοεμβρίου τελείωσε ο μεγαλύτερος κύκλος της σχολής προπονητών ιππασίας. Με μια βδομάδα μέσα στον Οκτώβριο που πέρασε, και μια που έρχεται τον Ιανουάριο, οι συνεχόμενες ημέρες και εβδομάδες του Νοεμβρίου ήταν ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός πυρήνας του προγράμματος.
Άλλα είχα φανταστεί οτι θα έγραφα, με όσα έγιναν όμως, μου πήρε καιρό να βρω διάθεση να γράψω...
Ήθελα να γράψω για το πώς είναι κάθε μέρα να ξυπνάς με ενθουσιασμό, να σκουντουφλάς μέχρι τον καφέ σου, που πίνεις απελπισμένα τις πρώτες γουλιές για να ανοίξουν τα μάτια σου, να είσαι στο τηλέφωνο με "συμμαθητές" που πλέον έχουν γίνει φίλοι σου και φροντίζει ο ένας τον άλλον, από το τάισμα του αλόγου, το καθάρισμα του στάβλου ή το πάνω κάτω στα ιπποδρόμια, μέχρι το "σου πήρα κάτι να φας", όταν οι ώρες ήταν λίγες και οι δουλειές πολλές.
Ήθελα να γράψω, πιο πολύ για να θυμάμαι αργότερα, όταν θα ξαναδιαβάζω το κείμενο, το πόσο ωραίο ήταν, που ακόμα και εκτός Σχολής, βρισκόμασταν σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στους αγώνες. Άλλοι επειδή έτρεχαν, άλλοι επειδή τους "έτρεχαν", άλλοι για την βόλτα και σίγουρα όλοι, επειδή γουστάραμε αυτό που γινόταν. 
Το οτι δηλαδή, παρά τις όποιες κόντρες ή αντιπάθειες υπήρχαν μέσα στην σχολή, είχαμε γίνει ομάδα, ξέραμε πλέον ο ένας το όνομα 54 άλλων, ξέραμε τα ονόματα που βλέπαμε στις προκηρύξεις σε ποια πρόσωπα αντιστοιχούν, βοηθάγαμε μεταξύ μας ο,τι χρειαζόταν, κάναμε τον χαβαλέ μας, τρώγαμε στα καπάκια και κάποιο χώσιμο και μ'αυτά και μ' εκείνα, η ώρα έφτανε 21.00 και νοιώθαμε σαν να ήταν περασμένα μεσάνυχτα.
Αποφασίσαμε να παρτάρουμε διακριτικά ένα βράδυ Πέμπτης, στο Βαγόνι. Το "διακριτικά" ψόφησε μόλις πήρε μπρος το καραόκε, όπου ξεδιπλώθηκαν τα πολλαπλά ταλέντα των συμμαθητών... Επίσης, όχι μόνο ψόφησε, αλλά βρώμισε κιόλας, αφού το ξεχάσαμε παντελώς και συνεχίσαμε μέχρι πρωίας την έξοδο.

Με αποτέλεσμα, την Παρασκευή πρωί, να ιππεύω την πρώτη ώρα, με προπονήτρια την Νέλλυ. Εγώ δεν έβλεπα από την νύστα, η Νέλλυ δεν μπορούσε να βγάλει φωνή - έβγαζε όμως ζεν, πράγμα βασικό για να κυλίσει ήηηηηηηηηρεμα το μάθημα. Και μετά, είχα να εξεταστώ κι εγώ στην προπόνηση. Νομίζω από φωνή δεν είχα θέμα, αλλά από νύστα. Μέχρι να ξυπνήσω, είχε περάσει λίγη ώρα. Εσωτερικά συνεχόμενα χαστουκάκια για να ανοίξει το μάτι, το στόμα και γενικά το είναι μου. 
Από την άλλη, δεν ήταν όλα ρόδινα, αστεία, χαριτωμένα και ηλιόλουστα...
Είχαμε και πολλές στιγμές στεναχώριας, πίκρας και φρίκης. Όχι από όλους, αλλά όσο πέρναγαν οι μέρες, το έβλεπα οτι δεν φρίκαρα μόνο εγώ. Και εκτός από το ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα που είχα, τύπου "τι τέλεια που περνάμε" /\ και "τι κάνω εδώ εγώ, θέλω να φύγω να βολτάρω σε χωράφια" \/τα οποία, με την συχνότητα που εναλλάσσονταν, έκαναν την ψυχική μου διάθεση να μοιάζει με καρδιογράφημα: /\/\/\/\/\/\_______ (ε γλαρώναμε μερικές φορές στο μάθημα...) είχαμε και πιο μεγάλες στεναχώριες. 
Κοινώς, κάποιος μας είχε μουτζώσει. Αρχίζοντας την σχολή, είχαμε την Σάσα με σπασμένο χέρι, που παρά το πρόβλημα που είχε, προσπαθούσε πολύ σκληρά να είναι 100% ανταποκρίσιμη στις προπονήσεις. Μπαίνοντας στην τάξη όμως τον Νοέμβριο, είχαμε τα άσχημα νέα του Δημήτρη, που είχε σπάσει το πόδι του κατεβαίνοντας από το άλογο. Παρά τον πόνο που είχε, μόλις τελείωσε με τα χειρουργεία, ήταν παρών σε όλα τα μαθήματα, με τις δυο νέες του κολλητές, τις πατερίτσες. Και στα τελειώματα της σχολής, είχαμε κι άλλα δυο ατυχήματα, με την Νεκταρία να χτυπάει πέφτοντας από το άλογο τα γόνατά της, και την Ντίνα τις φάλαγγες του ποδιού της.
Με τα καλά και τα στραβά της πάντως, η Σχολή τελείωσε για τον Νοέμβριο, έχοντας γεμίσει τα στικάκια μας με υλικό προς μελέτη - και αργότερα, προς εξέταση...

Κι ως εδώ όλα καλά.
Μόνο που όσο σημαντικά κι αν σου φαίνονται διάφορα πράγματα, και όσο κι αν έχεις αγωνία και προβληματισμούς και άγχος, είναι κάποιες στιγμές που τρως ένα χαστούκι και στρώνεις. Βλέπεις τι πραγματικά είναι σημαντικό, και για τι πραγματικά αξίζει να στεναχωριέσαι.
Έτσι κι έγινε το Σάββατο με το που τελείωσε η Σχολή.
Ένα μήνυμα στο κινητό, "χάσαμε τον Γιώργο", ήταν αρκετό για να μουδιάσω ολόκληρη. Όσο και να το περιμέναμε, όσο καλά κι αν έχω μάθει πως ο θάνατος έρχεται με τόσο απόλυτο τρόπο, μέχρι να το συνειδητοποιήσω, ένοιωθα όπως όταν χτυπάει κανείς πολύ δυνατά στο κεφάλι.
Σου μιλάνε, και δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τι σου λένε, το ξεχνάς. Περνάνε οι ώρες και δεν ξέρεις πώς. Μούδιασμα στο μυαλό και στο σώμα, και να μην ξέρεις τι να πεις και σε ποιον. Ο καθένας βιώνει τον θάνατο αγαπημένου του, μόνος του, ακόμα κι αν είναι σε ένα δωμάτιο με άλλους χίλιους.
Κι όταν αυτός που φεύγει είναι άνθρωπος με φωτιά μέσα του και ζωντάνια, και μέχρι το τέλος είχε δύναμη να γελάει, τότε δεν μπορείς να τον αποχαιρετίσεις μίζερα. Θα κλάψεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Και σιωπηλά, και με λυγμούς. Αλλά και θα γελάσεις, γιατί τον έχεις στο μυαλό σου γίγαντα, να σου φωνάζει με την αγριοφωνάρα του, σαν δάσκαλος και σαν πατέρας, και μετά, θα κλάψεις πάλι, γιατί ξέρεις οτι δεν θα τον ξανακούσεις. Και στην κηδεία, θα φέρουν νταούλια και θα τον πας στον τάφο για αποχαιρετισμό, τραγουδώντας και χορεύοντας - ο ίδιος αν μπορούσε, θα κέρναγε και "κανα τσιπουράκι ρε παιδιά!", έτσι που μας είχε μαζεμένους όλους.
Και οι μέρες που ακολουθούν, σου αφήνουν ένα περιθώριο, να το χωνέψεις σιγά σιγά αυτό που έγινε. Ποιος έφυγε, τι κενό άφησε πίσω του, και τι κληρονομιά πνευματική, στο κάθε παιδί και "παιδί" του.

Και έτσι, με ένα μυαλό σε κατάσταση σοκ, κάθε φορά που αφηρημένη κόλλαγα κάπου, κάθε βράδυ που έκλεινα τα μάτια μου, οι αναμνήσεις ζωντανεύαν. Εικόνες από το κλειστό, αλογάκια να περνάνε γυμναστικές ασκήσεις, εναλλάσσονταν με εικόνες σε ομιχλώδη τοπίο δάσους στον Έβρο και μια φωνή να ακούγεται "Μαρούλια! τα τσιγάρα και το κονιάκ μην ξεχάσετε!", και ξανά, το χαμόγελο της Δανάης, γέλια με τον Δημήτρη και τον Βασίλη στο καθιερωμένο μας μποξ-σελαρία meeting, και πάλι εναλλαγή, βράδια αξημέρωτα με πρόβες στο θέατρο, βράδια Αυγούστου, να μην ξέρουμε τι ώρα έχει πάει, αν θα φάμε ή θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας εκεί, και τον Γιώργο να μας μετράει την είσοδο, την υπόκλιση, την έξοδο. Και αλλαγή πάλι, εικόνες της Ελένης να συμφωνεί οτι πρέπει να δουλέψω τα βασικά πάνω στο άλογο, και την φοραδούλα την Θεά να τρίβεται πάνω μου στο μποξ όσο την ξεσελώνα... Και στιγμές στιγμές, να μένω τελείως ακίνητη, νοιώθοντας τον χαμό, και άλλες να ανεβάζω παλμούς, όταν θυμόμουν όλη την δουλειά που πρέπει να κάνω για να ετοιμαστώ για τις εξετάσεις, να διαβάσω, να βρω άλογο να δουλέψω επίπεδη και εμπόδια, να κλείσω εκκρεμότητες στην δουλειά. Και μετά, την στιγμή που δεν άντεξα να τον φιλήσω για τελευταία φορά, για αντίο. Μόνο του έσφιξα το μπράτσο.

Τόσο περίεργο. Ένας μήνας τόσο γεμάτος με συναισθήματα, που δεν πίστευα οτι χώραγαν όλα αυτά μέσα μου. Τόση χαρά, τόσος ενθουσιασμός, τόση θλίψη, τόσο άγχος.

Έχει μπει Δεκέμβρης, και ακόμα προσπαθώ να βάλω συναισθήματα σε μια τάξη, για να ηρεμήσω, να δουλέψω, να προχωρήσω.
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, ήταν οι Πανελλήνιοι Αγώνες Ιππασίας στο ΟΚΙΜ. Για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πήγα να δω και μου έκανε πολύ καλό. Μου έκανε καλό γιατί ξεχάστηκα, είχα να κάνω πράγματα, είχα να τρέξω λίγο, παρατηρούσα, μέτραγα, είδα φίλους μου που όλες αυτές τις μέρες δεν έβλεπα, τους χειροκροτούσα στις διαδρομές, κάναμε τον χαβαλέ μας στην κερκίδα, ήπιαμε τα ποτάκια μας στο πάρτυ μετά, χορέψαμε, ένοιωσα πάλι καλά. Όχι μουδιασμένη, όχι μόνη.

Από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πύργο, Λάρισα, Σέρρες, Σαλαμίνα, τους αγαπώ πολύ τους φίλους μου :)