Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Θέση εργασίας στον Πύργο των Γουίνσδορ: μια ευκαιρία να γίνει κανείς βασιλικός ιπποκόμος!

Ελεύθερη μετάφραση και μεταφορά, από άρθρο της Express UK:

Θα σου άρεσε να ζούσες στον Πύργο των Γουίνσδορ στην Αγγλία, να ιππεύεις τα άλογα της Βασίλισσας και να πληρώνεσαι γι'αυτό?

Η Βασίλισσα, ιππεύοντας στα 77α της γενέθλια με τον ιπποκόμο της, στο Γουίνσδορ

ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Το Ανάκτορο ανακοίνωσε οτι άνοιξε θέση εργασίας και ψάχνουν για ιπποκόμο - σταβλίτη στον Πύργο, με πλήρη απασχόληση (48 ώρες/ εβδομάδα).
Αν και ο μισθός θα είναι κάτι λιγότερο από 20.000 λίρες τον χρόνο, ο κάτοχος της θέσης θα μένει στον Πύργο.

Σύμφωνα με την αγγελία, ο υποψήφιος ιπποκόμος - σταβλίτης θα είναι υπεύθυνος για

Την διαχείριση του στάβλου σε συμφωνία με τις οδηγίες του Stud Groom (αρχι-ιπποκόμος)
Την καθημερινή άσκηση των αλόγων και των πόνυ
Την υποστήριξη της εκπαίδευσης αλόγων και πόνυ
Τον καθαρισμό της ιπποσαγής και τέλος
Τον καθαρισμό των στάβλων και των εγκαταστάσεων
Επιπλέον, θα πρέπει να γνωρίζει την ετικέτα και πώς να υποκλίνεται, καθότι είναι αναμενόμενες οι συχνές επισκέψεις την Βασίλισσας.

Το προφίλ του υποψήφιου:
Ικανός και έμπειρος αναβάτης χωρίς ανασφάλειες
Ικανός να επικοινωνεί με σαφήνεια και αποτελεσματικότητα
Ικανός να δουλεύει μέσα σε ομάδα και να συντονίζεται
Γνώστης της διαχείρισης στάβλου
(ιδανικά) Κάτοχος αναγνωρισμένου ιππικού πτυχίου, όπως BHS, BDS, NVQ, Equine Diploma ή ισότιμο).

Για όσους ενδιαφέρονται, έστω και να ρίξουν μια ματιά, η αίτηση υποβολής βρίσκεται ΕΔΩ και η προθεσμία υποβολών λήγει στις 2 Μαΐου 2014.

Η νέα σας κατοικία...




Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Ανοιξιάτικα παιχνίδια

Η Άνοιξη έχει μπει επισήμως. Και στις προπονήσεις, υπάρχει μια διάθεση να το πω... ανεβασμένη. Αλλά ταυτόχρονα, μας τρώει κι ο πισινός μας για καμιά χαζομάρα, για κανένα αστείο, γενικά μας έχει πιάσει μια χαλαρότητα και μια... ευδαιμονία.
Και μέσα σ'αυτή την χαλαρή και καλή διάθεση, η Μαρίνα αντί να μας λιώσει στην επίπεδη ή στα εμπόδια, μας έβαλε να "παίξουμε".

Σαν άσκηση γύμναζε τα άλογα χωρίς να τα κουράζει. Περνάγαμε 3 καβαλέτι σηκωμένα διαγώνια σε τροτ. Ο στόχος ήταν να τα περάσουν σε τροτ σηκώνοντας πιο ψηλά τα πόδια τους, αντί να τα πηδήξουν. 
Ο Λαστ και ο Ρίγγο, σαν έμπειροι, την κάναν σωστά. Ο Νέρο και ο Γκέηζερ, σαν λουφαδόροι, απλά πήδηξαν. 

Η επόμενη άσκηση ήταν να περαστούν, σηκωμένα πλέον τα καβαλέτι, με χαλαρό καντεράκι, ελεγχόμενα. 
Όλα καλά.

Τέλος, έπρεπε να περαστούν με χαλαρό καντεράκι, αλλά με το ένα χέρι. Έτσι, για την πλάκα μας και για να παίξουμε λίγο.


Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Ιππ- ιατρικό Ανακοινωθέν

Το 2014 δεν μας μπήκε και πολύ καλά...
Η φοραδούλα και ο Λαστ είχαν θέματα με τα πόδια, και από αναβάτες, ο καημένος ο Δημήτρης έφαγε μέχρι και σήμερα δύο γερές τούμπες από τον Νέρο. Ξέρετε, αυτές που σε στέλνουν νοσοκομείο να δεις τι έπαθες...

Στα καλά νέα της ημέρας και χρονιάς, είναι πως η φοράδα πάει όλο και καλύτερα με το πόδι της - απ'όσο έχω ακούσει τουλάχιστον, κι έτσι ίσως να σταματήσει να ρίχνει αυτό το παραπονεμένο βλέμμα της κάθε φορά που βγάζουμε τον μεγάλο της έρωτα για προπόνηση (Νέρο) και αυτή μένει μέσα.
Επίσης καλά είναι και τα δύο πόδια του Λαστ. Έχουν κλείσει οι πληγές του και πλέον όχι μόνο μπορεί και πηδάει πάλι, αλλά έχει ξεκουραστεί αρκετά και έτσι όποιος τον ιππεύει πλέον, δεν χρειάζεται ούτε μαστίγιο, ούτε σπιρούνι - αρκεί να μπορεί να βάζει λίγο δυνατά το πόδι του όταν χρειάζεται.

Στα κακά νέα της ημέρας, είναι η πτώση του Δημήτρη από τον Νέρο. Για ΠΡΩΤΗ φορά, είχαμε πτώση από τον Νέρο που οφείλεται σε άλλο λόγο και όχι στην τσαχπινομαλακία του. 
Αφού έκαναν ζέσταμα με ένα κάθετο, η Μαρίνα τους έστειλε να πηδήξουν ένα όξερ αρκετά στενό και όχι πάνω από μέτρο. Τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή. Την πρώτη φορά πήδηξαν μια χαρά, την δεύτερη ο Νέρο δεν δίστασε, αντιθέτως ίσως να έβαλε περισσότερη δύναμη καθώς πήδαγε (ΙΣΩΣ) και στην προσγείωση, ο Δημήτρης έφυγε από την σέλα και έπεσε μπροστά, χτυπώντας τον ώμο του.
Έχοντας ξαναπέσει πρόσφατα και χτυπήσει τον ώμο του αρκετά σοβαρά, αυτό το χτύπημα του προκάλεσε εξάρθρωση. 
Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, τα άλογα μπήκαν στον στάβλο, αφού διακόπηκε το μάθημα, και τηλεφωνιόμασταν μετά μεταξύ μας, να δούμε πώς είναι.

Αφιερωμένο λοιπόν στους τραυματίες του στάβλου, ανθρώπους και αλογάκια:


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Back to Black

Μέσα σε δύο εβδομάδες, κατάφερα να καβαλήσω ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΩΡΕΣ! Μιλάμε, θα δακρύσω από συγκίνηση!
Θυμάμαι παλιότερα που δεν δούλευα - ακόμα και όταν είχα αρχίσει να δουλεύω, που πάντα είχα χρόνο τις καθημερινές να πάω στον στάβλο για τον Νέρο. Τώρα έχω φτάσει να προσπαθώ να αδειάσω χρόνο για να ιππεύσω, και παρόλο που τα καταφέρνω, φτάνει η ώρα 5 το απόγευμα και είμαι κομμάτια.
Την προηγούμενη εβδομάδα, πήγα την Τρίτη το απόγευμα και η Μαρίνα μου χρέωσε τον Νέρο. Και προς δική μου ντροπή και εξευτελισμό - και δεν κωλώνω να το πω, ήμουν μια φαντασική ΚΟΤΑ.
Μια κότα πάνω σε ένα άλογο, που το μόνο που σκεφτόταν ήταν οι μέρες που δεν είχε καβαληθεί το μουρλάλογο που καβάλαγα. Ντάξει, μεταξύ μας, κλάιν ο συραγωγέας... Του αφήνει περιθώριο να ξεμουδιάσει και να εκτονωθεί λίγο, αλλά ταυτόχρονα, τον ζεσταίνει. Κάνω και εγώ το ζεσταματάκι μου όσο τον έχω στον συραγωγέα, δεν λέω, αλλά δεν συγκρίνεται το ένα με το άλλο.
Και να που ήμουν πάνω του και σκεφτόμουν κάθε μια φορά που με είχε ρίξει. Δεν είναι και το πιο έξυπνο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω, αλλά είχε κολλήσει το μυαλό μου σε κάθε μέρος και τον κάθε τρόπο που με είχε αδειάσει παλιότερα. Και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα πέρα από βάδην. Με παρακάλαγε η Μαρίνα. Με το καλό. Με τον χαβαλέ. Με το κράξιμο. Με τη απειλή της μάστιγας. Τίποτα. Μέχρι που άκουσα και την γνωστή αποκαθήλωση "κατέβα και πήγαινέ τον στον στάβλο". Μου έδωσε τον Λαστ για την προπόνηση, αλλά όπως μου είπε χαρακτηριστικά "πρώτον, θα το πληρώσεις αυτό στην επόμενη προπόνηση και δεύτερον, πρέπει να το ξεπεράσεις".

Και για 17 μέρες δεν ξανακαβάλησα. Μια ο καιρός, μια το πρόγραμμά μου, μια το πρόγραμμα των προπονήσεων, ήμουν οφφ.

Σήμερα λοιπόν, πήγα προετοιμασμένη. Παλιά είχα κάνει ψυχολογική χαρτογράφηση του Νέρο. Κοινώς, γιατί, πότε και πώς έκανε το κάθε ροντέο. Δεν μπορούσα να τα αποφύγω, αλλά ήξερα πότε να τα περιμένω. Ταυτόχρονα, είχα για την κάθε περίσταση τον κατάλληλο τρόπο πεσίματος - κοινώς τον τρόπο που όταν θα με έριχνε, θα χτύπαγα όσο το δυνατόν λιγότερο. Επιπλέον, είχα βρει τι είναι αυτό που ήθελε για να πηγαίνει μπροστά και να μου δίνει και λίγη σημασία. 
Οπότε έκατσα και έκανα μια επανάληψη όλων αυτών και το πήρα απόφαση. Πρώτον θα εφάρμοζα όσα έκανα παλιότερα, για να πάει καλά μια προπόνηση. Και αν γινόταν καμιά μαλακία, θα ήμουν προετοιμασμένη να την προβλέψω και να "κρατηθώ" αναλόγως. 

Ξεκινήσαμε λίγο αλλού γι' αλλού...
Και όλως παραδόξως, το μάθημα πήγε τέλεια ! Εντάξει, ίσως φταίει οτι το πρωί τον είχε βγάλει ο Μήτσος για προπόνηση, οπότε δεν ήταν δα και φρεσκαδούρα, αλλά είμαι σίγουρη οτι βοήθησε η επανάληψη στην ύλη "Πώς να βγάλεις μια προπόνηση με τον Κοντό". 

Είπαμε και οι 2 να το παίξουμε για λίγο κουλ τυπάκια... Γιέεεα !!!

Δουλέψαμε κύκλους, διαγωνίους, αλλαγές καλπασμού, leg yield και μια απόπειρα half pass. Προς μεγάλη μου διασκέδαση, τόσο εγώ όσο και ο Κοντός, την είχαμε ξεχάσει αυτή την άσκηση. Οπότε είπαμε να αρκεστούμε στα πιο απλά στο τόσο ωραίο μας Ρηγιούνιον.

Και περάσαμε ΤΟΣΟ ωραία :)
Από τα μισά περίπου της προπόνησης είχα χαλαρώσει τόσο που ίσιωσα μέχρι και την καμπούρα μου (!) και στο τέλος είχα ξεχαστεί αρκετά για να τον αφήσω με χαλαρά ηνία να ξύσει το μουσούδι του στα πόδια του, ενώ τα δικά μου ήταν έξω από τους αναβολείς. Την στιγμή που συνειδητοποίησα τι έκανα, μου έδωσα ένα νοητικό "πατ πατ" στην πλάτη, έβαλα τα πόδια στους αναβολείς, και πήρα μια κάποια επαφή με τα ηνία. Ας μην προκαλώ και την τύχη μου τέλος πάντων...

Κυρίες και κύριοι. Η ψυχοσύνθεση του Νέρο, επιτέλους αποτυπώνεται στον φακό!

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

In the meantime...

Αν και ο Ιανουάριος του 2014 μπήκε πολλά υποσχόμενος, τόσο με το φλουρί στην πίτα που βρήκα (γιέεεεεεεεεεευ), όσο και με το Σεμινάριο Προπονητικής της FEI - όπου δεν περίμενα ποτέ να με κάναν στ' αλήθεια δεκτή, ο Φλεβάρης μου την χάλασε λίγο.
Κάτι οι βροχές, κάτι η οξεία αμυγδαλίτιδα, πέρασα τον περισσότερο μήνα στο κρεββάτι ή στο γραφείο, και σίγουρα όχι πάνω στο άλογο.

Και έχω την υποψία ότι τέτοιες περιόδους... ανομβρίας τις περνάμε αρκετοί όσοι δεν έχουμε στρωμένο πρόγραμμα καθημερινής ίππευσης ΚΑΙ κλειστό ιπποδρόμιο στον στάβλο που ιππεύουμε. 

Πάντα βρίσκω δυο πράγματα αρκετά ενοχλητικά, όταν ξεμένω από ίππευση για αρκετό καιρό. Το πιάσιμο "μετά" και το σφίξιμο κατά την διάρκεια. Και νομίζω οτι έχω βρει τρόπους για να αντιμετωπίζω και τα δύο - ή μάλλον, να τα αποφεύγω.

Το "σφίξιμο" που είπα, είναι αυτή η αίσθηση οτι έχουν χαλαρώσει τα πόδια σου και ιδιαίτερα οι προσαγωγοί και δεν μπορείς να κρατηθείς καλά στο άλογο. Θεωρητικά, το σωστό είναι οι προσαγωγοί σου να είναι αρκούντως γυμνασμένοι για να κάνουν την δουλειά που πρέπει, χωρίς να χρειάζεται να σφίγγουμε το σώμα μας. Το πρόβλημα όμως με την αποχή από την σέλα, είναι οτι όσο να' ναι, αφήνονται. Και στο παρακάτω βίντεο, παρουσιάζεται η "λύση" του προβλήματος που πιθανόν να δημιουργεί άγχος - ιδιαίτερα σε όσους θα χρειαστεί να καβαλήσουν έναν Νέρο, μετά από καιρό.
Και η λύση αυτή λέγεται......... 
Μπάλα.
Ω ναι... Ρίχτε μια ματιά στο βίντεο, και δείτε την άσκηση που προτείνουν οι κυρίες. Με μια μπάλα θα μπορέσετε να κρατήσετε σε φόρμα όχι μόνο τους προσαγωγούς σας, αλλά και τα πόδια και την μέση σας. Μόνο να θυμάστε, όταν κάνετε καθίσματα, οι γωνίες των γονάτων σας να μην ξεπερνούν τις 90 μοίρες για να μην επιβαρύνονται οι αρθρώσεις. Και εννοείται, αν νιώσετε πόνο στα γόνατα, το σταματάτε.


Τώρα... για το "μετά".
Εντάξει το ομολογώ. Δεν ιππεύω τόσο συχνά όσο παλιά, ίσως φταίει και ότι δεν ήμουν και ποτέ παιδί-λάστιχο, και όταν κάνω καιρό να καβαλήσω, όλη η υπόλοιπη εβδομάδα, περνάει... επώδυνα. Μιλάμε για πιάσιμο. Αρχικά περπατάω σαν καουμπόης, μετά σαν να έχω σύγκαμα, μετά σαν να έχει περάσει από πάνω μου λεωφορείο.
Αρχικά, είχα επενδύσει σε καυτά μπάνια μετά την προπόνηση, αλλά δεν αρκούσαν. Στην συνέχεια, ακολούθησα τις συμβουλές της Νατάσας για διατάσεις. Και πάλι, δεν έλυσαν το πρόβλημα. Ήταν κάααααπως καλύτερα, αλλά όχι, το πρόβλημα παρέμενε για τουλάχιστον 5 μέρες μετά την ίππευση.
Και κάποια στιγμή, ανακάλυψα το εξής. 
Αν την επόμενη μέρα (όχι την ίδια) κάνω 10 λεπτά ζέσταμα με επιτόπου τζόγκινγκ και πηδηματάκια, και μετά άλλα 10 λεπτά διατάσεις, τότε όντως ξεπιάνομαι κανονικά!
Χέρια, πόδια, πλάτη, μέση, τα πάντα στρώνουν! Αν έχετε και εσείς παρόμοια προβλήματα, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Και το καλύτερο, δεν χρειάζεται να βγείτε από το δωμάτιό σας!
Έχω κατεβάσει για το κινητό το Daily Cardio Workout και βάζω το 10' πρόγραμμα, αλλά η αλήθεια είναι πως αν απλώς για 10 λεπτά κάνετε επιτόπου τζόκινγκ και πηδηματάκια, θα είστε μια χαρά.


Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

2014 - Η χρονιά του Αλόγου!

Φέτος, κάθε αλογομούρης και αλογολάτρης άνθρωπος στον πλανήτη, ξέρει οτι είναι η χρονιά του Αλόγου, σύμφωνα με το Κινέζικο Ωροσκόπιο.
Η αλήθεια είναι πως η Δυτική ερμηνεία και χαρά για το οτι είναι "Η χρονιά του Αλόγου" δεν έχει καμία σχέση με την Κινέζικη ερμηνεία του αλόγου στο ωροσκόπιό τους, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει από το να χαζοχαιρόμαστε και να σκεφτόμαστε οτι φέτος είναι η χρονιά μας, και πως όλα μας τα ιππικά θέματα, θα πάνε καλά ή καλύτερα!
Εντάξει, λίγη αισιοδοξία την χρειαζόμαστε, οπότε, καλύτερα έτσι :)

Για μένα, η χρονιά του Αλόγου ξεκίνησε με το επιμορφωτικό σεμινάριο προπονητών που διοργανώνει μέσω της ΕΟΙ η FEI, η παγκόσμια ομοσπονδία ιππασίας.
Αν και έστελνα τα χαρτιά μου τα τελευταία 2-3 χρόνια, δεν περίμενα να με δεχτούν και έτσι ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν διάβασα ένα μεηλ, να με συγχαίρει για την επιλογή μου και να με ενημερώνει για τις υποχρεώσεις μου. Η δε χαρά μου, ακόμα μεγαλύτερη!
Χαρά, και αμέσως μετά, άγχος. Αν οι γνώσεις μου φτάνουν για να αντεπεξέλθω στο σεμινάριο αυτό. Και με ποιους θα είμαι μαζί? Γιατί αλλιώς είναι να μην ξέρεις κανέναν, και αλλιώς να έχεις έναν άνθρωπο να πεις μια κουβέντα.
Τελικά, τζάμπα η ανησυχία... Όχι μόνο γνώρισα επιτέλους τον Φιοράκη Νίκο από την Κω, που παραλίγο να πηγαίναμε μαζί έναν αγώνα πέρυσι, αλλά ξαναείδα μετά από πόσο καιρό την φίλη μου την Στεφανία Καραγιάννη, που ιππεύαμε μαζί στην Λάρισα! Και τον Κρίτωνα και τον Ασημάκη, και κάπου εκεί, τέλος με τους γνωστούς μου. Μέχρι να φύγω όμως, τους είχα μάθει όλους :)
Εντάξει, το FEI Coach level 1 που παρακολούθησα, δεν ξέρω για τα προηγούμενα, αλλά ήταν τέλειο. Πολύ καλά δομημένο, με σφιχτούς χρόνους, καλά παραδείγματα και χρόνο για εξάσκηση. Δεν το περίμενα οτι θα μάθαινα τόσο πολλά πράγματα, και πόσο χρήσιμα θα μου ήταν, τόσο κάτω όσο και πάνω στην σέλα. Σίγουρα άξιζε η εμπειρία.
Το σεμινάριο τελείωσε με στήσιμο και περπάτημα διαδρομής, από 1.10 μέχρι 1.20, με τα... πειραματόζωά μας να πηδάνε και μπαράζ! Όπως βλέπετε, χαμόγελα, όλοι μας !!!
Και το κερασάκι στην τούρτα, ήρθε την τελευταία μέρα, αφού είχε γίνει η απονομή των διπλωμάτων... Κάπου μεταξύ κρασιού και κουβέντας, είχα χάσει τον Νίκο. Πού είναι, ρε πού να'ναι, τελικά ήταν έξω και χάζευε το άλογο του κυρίου Κόρσολου, ένα λευκό Λιπιτσάνερ, που ιππευόταν. Όπως μου ομολόγησε, περίμενε στωικά μέσα στο κρύο γιατί ήταν υπέροχο θέαμα αυτό το άλογο αλλά και γιατί περίμενε να το καβαλήσει κι αυτός. 
Από δίπλα κι εγώ λοιπόν, έκατσα και χάζευα. Ούτε που νοιώθαμε το κρύο...
Κάποια στιγμή λοιπόν, ήρθε και η σειρά μου !!!

Άλλη αίσθηση, άλλο κάθισμα, άλλη εμπειρία, γενικά τα πάντα ήταν... ΑΛΛΟΥ !!! Μοναδική εμπειρία, και όχι μόνο συνεργάσιμο άλογο αλλά και έμπειρο. Όπου έκανα εγώ λάθος, ξεκίναγε αμέσως την δική μου λάθος εντολή, με αποτέλεσμα να μου πάρει λίγη ώρα να αναθεωρήσω το πώς βάζω τα πόδια μου στο σώμα του...



Και στις αρχές του 2ου μήνα της χρονιάς του αλόγου, είχαμε εξετάσεις για την ΑΙΑ. Δυστυχώς, ο Δημήτρης δεν έχει επανέλθει ακόμα πλήρως από το πέσιμο και έτσι έδωσε μόνο ο Νίκος. Λόγω καιρού, δεν πρόλαβε να προετοιμαστεί για τα εμπόδια, και έτσι έδωσε την θεωρία, την ιπποκομία και την επίπεδη. 
Και εδώ έγινε η μεγάλη έκπληξη. Η φοραδούλα μας, αν και πηγαίνει αρκετά καλύτερα, δεν είναι φυσικά ακόμα έτοιμη για ίππευση - και ακόμα κι αν ήταν, δεν θα την δουλεύαμε για λισάνς. 
Ο Γκέηζερ, καθότι γκαζιάρικο πλάσμα και ολίγον στραβό, είπαμε να μην δεινοπαθήσει ο μικρός πάνω του, ο δε Λαλάκης έχει από καιρό βγάλει εαυτόν από την ιδέα της επίπεδης. Έτσι, το φίδι από την τρύπα κλήθηκε να βγάλει ο Ριγκολέτος μας. 
Αντίθετα από την πρώτη του φορά στο ΟΚΙΜ, που πήγε με κίτρινες βούλες πάνω μιας και δεν καθάριζαν με τίποτα, πετσί και κόκκαλο αδυνατισμένος και έβγαλε την ψυχή στην Βίκυ για να κάνει μια σωστή είσοδο και αλτ, αυτή τη φορά, μας έκλεισε στόματα.

Ο Ρίγγο και το... χαρέμι του!

Ο Νίκος και ο Ριγγολέτο, με εξαίρεση τον Δημήτρη, είχαν ένα χαρέμι να τους ετοιμάζει για την λισάνς. Μαρίνα, Βίκυ, Ήβη, εγώ και η μαμά του Νίκου, όλες οι γυναίκες εκεί!

Ο φοβερός Νικόλας πέρασε με επιτυχία και αξιοπρέπεια όλες τις εξετάσεις, ιππεύοντας ένα μεγαλόσωμο άλογο, αντί για τα υπερκουρδισμένα πόνυ. Χωρίς μάρτιγκαλ, σάιντ ρέινς ή οτιδήποτε άλλο, που φορούσαν οι άλλοι.
Πραγματικά, τόσο δέσιμο και λουρί που έπεφτε, θα έλεγε κανείς πως δεν ήταν εξετάσεις λισάνς, αλλά η προθέρμανση για κανένα Γκραν Πρι του 1.50 !!! Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν κρατάνε μερικά πράγματα απλά...

Άντε λοιπόν και σε λίγους μήνες με το καλό θα δώσει και ο Δημήτρης, αλλά και ο Νίκος τα εμπόδια !

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Τελευταία ίππευση για το 2013

Μπορώ να πω, οτι το 2013 ήταν για πολλούς λόγους, μια σχετικά γκαντέμικη χρονιά. Το είπα κομψά... Γάμησέ τα χρονιά ήταν, αν και είχε και μερικές πολύ καλές στιγμές.

Χθες (30/12/13) ήταν η τελευταία ίππευση της χρονιάς.

Πήγα στις 5, αμέσως μετά απο μια κηδεία, σε ψιλοπεσμένη ψυχολογικά. Ο Δημήτρης είχε ήδη καθαρίσει, ξεσκονίσει, σελώσει και φουντώσει την ουρά του Ρινάλντο, και του αρχίσαμε λίγο ζέσταμα...
Αυτές τις μέρες, Μαρίνα και Δημήτρης έχουν στριμώξει τον Μεσιέ Ρινάλντο να μάθει να καλπάζει ΚΑΙ από αριστερά με σωστό πόδι, καθώς επίσης και να αρχίσει να κατεβάζει το κεφαλάκι του και να κρατάει σωστά το σώμα και τον τον λαιμό του.
Είχα καιρό να τον ιππεύσω και έτσι η διαφορά του πριν με το τώρα ήταν αρκετά εμφανής και μεγάλη. 
Για αρχή, έχει δέσει το σώμα του, έχει γεμίσει και το καλύτερο, έχει ισορροπήσει. Το βλέπεις και στα αλτ του αλλά και στο βήμα του όταν τον αλλάζεις κατευθύνσεις. Εντάξει, έχει ακόμα αρκετή δουλειά να κάνει για να σταθεροποιήσει τα μικρά του επιτεύγματα, αλλά η αλήθεια να λέγεται, είναι άλλο αλογάκι!
Και αφού τελειώσαμε με το ζέσταμα, ο Δημήτρης μετέφερε τις οδηγίες της Μαρίνας για ασκήσεις αριστερού καλπασμού. Στην αρχή, δεν τα κατάφερνα, αλλά κάποια στιγμή (ε μια δυο τρεις, με βαρέθηκε ο Ρινάλντο) κάλπασε αριστερά, με σωστό πόδι.
Χαρά εγώ, καμάρι ο Δημήτρης για τον υιό, σκατά στάση η δικιά σας. Αποφάσισα οτι αφού βγήκε σωστό καλπασμό, να τον αφήσω να καλπάσει δυο στίβους αριστερά και να τον βγάλω μπροστά, οπότε είχα ανασηκωθεί. Αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη οτι αυτή ήταν σωστό, ή αν θα έπρεπε να τον κρατήσω με βαθύ κάθισμα.
Η Μαρίνα όταν ήρθε, μας (εμού και Ρινάλντο) έβαλε να κάνουμε μια ακόμα άσκηση. Δεξιά ίππευση, διαγώνιος, και στο τέλος, αριστερός καλπασμός, με έντονη ένδειξη. 
Λίγο που είχε χαλαρώσει και χάζευε ίσως,ο μικρός, λίγο που εγώ είχα κρυώσει, μας πήρε 2-3 προσπάθειες, αλλά στο τέλος, όλα καλά, ο Ρινάλντο βασιλιάς, εγώ καταϊδρωμένη, και όλα καλά...

Με το που κατέβηκα, η Μαρίνα ρώτησε αν είναι, να βγάλω τον Γκέζερ. Λίγο που έχει πάρει γραμμή την αδυναμία μου, λίγο που έπρεπε να βγει κι αυτός, λίγο που τον είχε ήδη σελώσει ο Χασάν, βρέθηκα στην πλάτη του Πριπρή...

Ο οποίος χθες, ήταν ΤΟΣΟ στραβός, όσο ο δρόμος στα Τέμπη. Καπούλια έξω, κοιλιά μέσα, κεφάλα να χτυπιέται πάνω κάτω δεξιά αριστερά. Εντάξει κύριος, ορίστε, τροχάστε και καλπάστε λίγο να ξεσταθείτε και να ξεμουδιάσετε...
Τι το θελα? Ε? Τι το ήθελα το χαλαρό ζέσταμα?
Πέραν του οτι πήγαινε τάπα λες και ήθελε να τσαλαπατήσει τα άλλα άλογα, τέντωνε και τίναζε απότομα την κεφάλα του, τραβώντας με απότομα, μια μπροστά, μια στο πλάι.
Και μάλλον είχα αρχίσει να κρυώνω στην μέση...
Οπότε, δεν άργησε να έρθει και η κακιά στιγμή, όπου το στραβόξυλο κάνει την καλή, πατάει στραβά κάπου, τραβάει και απότομα το κεφάλι του, και η μέση μου από αριστερά, τραβιέται και τραντάζεται απότομα. 
Εντάξει, ψιλοχλώμιασα από τον πόνο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το λουμπάγκο, αλλά αν δεν είναι, σίγουρα είναι εξ ίσου άθλιο.
Συνέχισα την ίππευση, και κάποια στιγμή που ηρέμισε το παλαβό και μαζεύτηκε, δουλέψαμε σε ευθείες με αλτ και προσπάθεια να ισιώσει κάπως, καθώς επίσης και πάνω στον στίβο το half pass σε βάδην.
Σας πληροφορώ, οτι έχει πιάσει την ιδέα και την εκτελεί πλέον πιο άνετα από την πρώτη φορά. Σε βάδην ακόμα...

Τελειώνοντας την ίππευση, τον πήγα στο μποξ, του έβγαλα τα ηνία, του έβγαλα την σέλα και με το που την ακούμπησα κάτω, έμεινα. Αυτό ήταν. Δεν μπορούσα να σκύψω, δεν μπορούσα να στρίψω, το έπαιρνα όλο μονοκόματα και ο,τι κι αν έκανα πόναγα.
Με βόηθησε ο Χασάν να μαζέψουμε τα πράγματα, χάιδεψα λίγο το μουσούδι του κυρίου Πριπρή, και πήγα σπίτι για καυτό μπάνιο.
Και μόνο που οδηγούσα, πόναγα, θεωρώ φοβερό επίτευγμα που δεν τράκαρα κανένα αυτοκίνητο ή που δεν μου έσβησε. Πολύ πόνος αυτός ο συμπλέκτης για να τον φτάσω...

Δεν πειράζει, ας ήταν ψιλοάτυχη η τελευταία προπόνηση, θέλω να ελπίζω οτι το 2014 θα είναι πιο καλή και τυχερή χρονιά. 
Για εμένα, τους φίλους μου, τα αλογάκια στον στάβλο, για όλους :)

Καλή χρονιά με μέρες γεμάτες φως !!!