Πώς να περάσει ένα καυτό καλοκαιρινό μεσημέρι

Κλασσικά, το ζω εγώ και όλοι μας... Ιούλιος, έχουμε καύσωνα, παρακαλάμε να φυσήξει έστω λίγο και αναρωτιόμαστε αν είναι καλύτερα να επιχειρήσουμε προσέγγιση παραλίας ή να οχυρωθούμε σπίτια μας για λίγη δροσιά.

Στην περίπτωσή μου σήμερα, έχω επιλέξει το δεύτερο. Και βαριέμαι. 

Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσα να δω και η αλήθεια είναι πως το έψηνα να ξεκίναγα πάλι το The Saddle Club, αλλά θυμήθηκα οτι δεν έχω δει ποτέ το The Riders.

Λοιπόν. Είναι σίγουρα για πιο ενήλικο κοινό - όχι τίποτα το περίεργο πάντως. Και μπορεί κανείς να δει -πέραν της πλοκής της ταινίας, και ενδιαφέροντα στοιχεία της αυθεντικής αγγλικής ιππασίας και νοοτροπίας των ιππέων. Γιατί αυτό κάνει, δείχνει ουσιαστικά νοοτροπίες των ιππέων, στερεότυπες ίσως, αλλά ρεαλιστικές...

Είχα αντιπαθήσει το Ο Γητευτής των Αλόγων, γιατί ενώ με είχαν ζαλίσει όλοι να διαβάσω το βιβλίο και να δω την ταινία "επειδή έχει άλογα", ουσιαστικά τα χρησιμοποιούσε ως τοπίο για ένα σαχλό ρομάντζο. Δεν ξέρω αν είναι τέτοια περίπτωση κι αυτή η ταινία, αλλά τουλάχιστον εδώ σίγουρα ευχαριστιέται κανείς να βλέπει άλογα να πηδάνε, σε γρασίδι.

Enjoy

Whatever... (άμα το πάρεις απόφαση, δεν σε νοιάζει)

Μιας και κουτσάλογο η υποφαινόμενη, και το αγόρι με ανειλημμένες υποχρεώσεις, δεν έχω ιππεύσει ακόμα. Ενόψει δε των αγώνων ντρεσσάζ, σκεφτόμουν να ωφεληθώ με κάποιον τρόπο - και ταυτόχρονα να βοηθήσω και τους διοργανωτές, κοινώς να προσφερθώ για βοηθός κριτή (αυτοί που γράφουμε τα σχόλια με κάτι κολυβογράμματα και μετά εσάς σας βγαίνουν τα μάτια να τα διαβάσετε).

Κι αυτό, γιατί βλέποντας πώς ιππεύουν άλλοι το τεστ που με ενδιαφέρει, και ποια είναι τα πιο κοινά λάθη, θα τα έχω κατα νου όταν θα το δουλέψω (είπα ΟΤΑΝ).

Είδα λοιπόν το πρόγραμμα των αγώνων της Κυριακής, για την ιππική δεξιοτεχνία, στον ΙΟΒ - να ξέρω ρε παιδί μου τι ώρα να είμαι εκεί - καμιά ώρα νωρίτερα.

Και μετά, είδα και τον καιρό. Στην Βαρυμπόμπη. Την Κυριακή. Εκείνη την ώρα.

Οκ... 

Oh Boy...

Από 15 Νοεμβρίου, έχω κάνει 2 μαγνητικές στο πόδι - η μια να δείχνει πλήρη ρήξη και η άλλη μερική, σε εμπρόσθιο χιαστό και έσω πλάγιο σύνδεσμο.

Επίσης, έχω κάνει Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά με πατερίτσες, νάρθηκα (και τακούνια), στο κρεββάτι, το γραφείο, και από το 2016 και στο γυμναστήριο. Το περπάτημα, από απαγορευμένο, μέχρι αστείο - το αριστερό πόδι έχει γίνει τεράστιο, το δεξί λουφάρει και είχε μείνει μισό.

Έχω πάει 2 φορές να δω το αγόρι και έχω χαζέψει τουλάχιστον δυο φορές την ημέρα τις φωτογραφίες μας. Και δοκίμασα τις προάλλες να κάτσω σε μια σέλα - κάθισμα, μασουλώντας λίγη βασιλόπιτα. 

Το λοιπόν.

ΔΕΝ είναι οκ. Αλλά ΔΕΝ πονάει τραγικά. Κάτι είναι κι αυτό...

Όπως λέει και η άλλη ερωτοχτυπημένη με την πάρτη του - Ναυσικά - Oh Boy...

(γενικά, πολύ υπεράνω τύπισσες είμεθα εμείς που μοιραζόμαστε το Αγόρι...)