15 συμβουλές από τον φίλο μας τον Γιώργη τον Μώρις 1/15 (ΩΘΗΣΗ)

Περιδιαβαίνοντας βαριεστημένα στο ίντερνετ, έπεσα σ'αυτό το άρθρο.

Όπως κι αν το δει κανείς, τίτλος με George Morris έχει πολλά υποσχόμενο κείμενο από πίσω - συνοδευόμενο κιόλας από συμβουλές του, το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον. 

Κρατώντας βέβαια πάντα τις επιφυλάξεις μου για το κατά πόσο με αφορούν τα όσα λέει, δεδομένου επιπέδου μου και επιπέδου αθλητών που απευθύνεται.
Κι όμως. Πιστεύω οι συμβουλές που δίνει αφορούν όλων των επιπέδων ιππείς.

Επειδή έχει ενδιαφέρον και καταλαβαίνω οτι μπορεί κάποιοι να μην μπορούν να διαβάσουν ένα άρθρο στα αγγλικά, λόγω μη εξοικείωσης, θα προσπαθήσω να κάνω μια μετάφραση-απόδοση του κειμένου, αν και επιφυλάσσομαι καθότι δεν είμαι και επαγγελματίας μεταφράστρια...

Και επειδή 15 συμβουλές εμένα μου πέφτουνε βαριές για μετάφραση, θα τις ανεβάζω μια μια, κι όποιος θέλει μπορεί να τις βρίσκει κατευθείαν στο πλάι του μπλογκ που θα φτιάξω μίνι βιβλιοθήκη - δίπλα από την μίνι ταινιοθήκη - tomavrogatoTV.

Φυσικά όποιος προτιμά, μπορεί να μπει κατευθείαν εδώ και να διαβάσει το πρωτότυπο κείμενο:

http://practicalhorsemanmag.com/article/15-riding-tips-george-morris-21441

Το άρθρο βασίστηκε σε ένα πενθήμερο σεμινάριο όπου τις πρώτες ημέρες δούλευαν τα βασικά της ίππευσης και την τελευταία ημέρα διοργάνωσαν έναν αγώνα μεταξύ των συμμετεχόντων, ώστε να δουν και την εφαρμογή τους.

1. Δημιουργία Ώθησης

Ο George ξεκίνησε το μάθημα έχοντας τους αναβάτες σε βάδην, βάζοντάς τους να χρησιμοποιήσουν τα πόδια τους έτσι ώστε να ζητήσουν από το άλογο να προχωρήσει μπροστά και να δημιουργηθεί ώθηση. 

"Από το πίσω πόδι ξεκινούν όλα. Ένας αναβάτης σπάει την αντίσταση του αλόγου με ενθάρρυνση των πίσω ποδιών να ανοίξουν τον διασκελισμό τους και να έρθουν κάτω από το σώμα του αλόγου. Όταν συμβαίνει αυτό, τα καπούλια του αλόγου αρχίζουν να χαμηλώνουν. Στη συνέχεια, η βάση του λαιμού που ακουμπάει στον ώμο, υψώνεται. Κατά συνέπεια, το κεφάλι του αλόγου χαμηλώνει, και αρχίζει το σώμα του να καμπυλώνει".

Καθώς οι αναβάτες χρησιμοποιούσαν τα πόδια τους για να ανοίξουν τον διασκελισμό των αλόγων τους, ο George τους είπε να κρατήσουν τα χέρια τους πάνω από το ακρώμιο του αλόγου, σε ευθεία γραμμή με την στομίδα.
"Μπορείς να χρησιμοποιείς το πόδι σου, μέχρι να νοιώσεις το άλογο να εκτείνεται προς την στομίδα" είπε κάποια στιγμή σε έναν αναβάτη, "αυτό είναι η επαφή".

Την επόμενη μέρα του σεμιναρίου, εξήγησε περαιτέρω: " θέλω να νιώσετε σαν να σπρώχνετε το κεφάλι του αλόγου προς τα κάτω. Μην τραβάτε το κεφάλι του προς τα κάτω. Είναι σημαντικό να δίνετε και να παίρνετε", πρόσθεσε. "Όταν αισθάνομαι πως με την επαφή μου στο εξωτερικό ηνίο το άλογο έρχεται πίσω, τότε του δίνω αμέσως".

Επανέλαβε αυτά τα σημεία αρκετές φορές, καθ' όλη την διάρκεια της εβδομάδας που κράτησε το σεμινάριο, ενώ οι αναβάτες δούλεψαν την άσκηση σε βάδην, τροχάδην και καλπασμό.


Δικός μου σχολιασμός:
Κοινώς, όταν θέλουμε να "μαζέψουμε" το άλογό μας, η δουλειά ξεκινάει από τα πόδια μας και όχι από τα χέρια μας.
Τα παραπάνω είναι η εξήγηση της φράσης "το άλογο μαζεύεται από πίσω προς τα εμπρός, κι όχι από μπροστά".

Against all odds _ Part 1

Ξέρετε, είμαι πολύ πεισματάρης άνθρωπος - μερικές φορές. Όχι αισιόδοξος, απλά πεισματάρης. Δεν πιστεύω σε μένα, οτι αν κάνω κάτι, θα το κάνω σωστά, αλλά αν θέλω να κάνω κάτι, θα το κάνω. Τούμπα να'ρθει ο κόσμος.

Ε λοιπόν, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ μέχρι σήμερα!

Απ'όταν βγήκε το πρόγραμμα αγώνων του 2012, είπα οτι τέλος πάντων φέτος, θέλω να τρέξω 2-3 αγώνες. Έτσι για τον χαβαλέ, για την σημαία, για την εμπειρία. Όχι για την πρωτιά και την θέση (χαχχ λες και θα είχα ελπίδες). Από την άλλη βέβαια, θα ήθελα να έχω μια αξιοπρεπή παρουσία, όχι χύμα στο κύμα.

Έτσι, όταν είδα οτι τον Φεβρουάριο είχαμε τον 1ο αγώνα Ιππικής Δεξιοτεχνίας, είπα στον Νέρο "κοντέ, καιρός να δουλέψουμε λίγο...". Ο καιρός ήταν σκατά. Αλλά δεν μας πτοούσε. Το κρύο κρύο αλλά και η προπόνηση προπόνηση. Βέβαια όταν άρχισε να ρίχνει χιόνι και να έχει πολλές βροχές, αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο μποξ. Παρ'όλα αυτά, ακόμα και χωρίς πολύ προπόνηση, είχα αποφασίσει να πάω - με τον Νέρο, όχι με άλλο άλογο. Και έτσι, αφού μουλάρωσα εγώ, και ήταν έτοιμο το βουνό να πάει στον Μωάμεθ, ο Μωάμεθ έφυγε και οι αγώνες αναβλήθηκαν.

Ε δεν πειράζει είπα, θα έχω χρόνο να προετοιμαστούμε καλύτερα για τον 2ο αγώνα της χρονιάς, που και πάλι ήταν στο Μαρκόπουλο. Και όλα πήγαιναν καλά (ντάξει, μέσες άκρες έτσι?) μέχρι την Δευτέρα. Με το που βγήκε η προκήρυξη, ο κοντός κουτσάθηκε. ΔΕΝ θα αναλύσω την στεναχώρια για το κούτσαμα του κοντού τώρα (έπεται ανάρτηση όμως). Απλά θα σας παραθέσω το μπαράζ από σκέψεις που πέρναγαν από το μυαλό μου από την Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο. Γιατί η Κυριακή είναι από μόνη της, άλλο κεφάλαιο.

Δευτέρα πρωί: Τι καλά, μετά την δουλειά θα πάω στον κοντό μου να ετοιμαστούμε για την Κυριακή! Να πω και στον Ηλία να με δηλώσει στον αγώνα. Ε θα πληρώσω εκεί...

Δευτέρα απόγευμα: Αγάπη μου! Τι καλά που μαζεύεσαι κι ας κάνεις ροντέο!!!  Όχι ρε γαμώτο... κουτσαίνει ή μου φαίνεται? Σκατά! Βάδην και κατεβαίνω τώρα! Ε ρε γαμώτο Νέρο, ήταν ΑΝΑΓΚΗ να κάνεις ροντέο πριν το ζέσταμα?

Τρίτη πρωί: Λες να κουτσαίνει ακόμα? Τι θα κάνω? Να τον αφήσω μέσα? Να τον ιππεύσω? Θα τον ιππεύσω. Αν τον αφήσω πάλι στον συραγωγέα, θα κάνει ξανά καμιά μαλακία και θα τρέχω πάλι...

Τρίτη απόγευμα: χμμμμμ θέλει λίγο πόδι στον αριστερό καλπασμό... Ίσως να πάρω την μάστιγα. Σιγά, στο Μαρκόπουλο δεν θα χρειάζεται τίποτα, αέρα θα πηγαίνει τόσο χεσμένος που θα είναι. Ωχ ωχ ωχ... σκατά, σκατά, σκατά, κουτσαίνει πάλι !!! Όοοοοχιιιι... γαμώτο! (ναι, όλη την εβδομάδα έβριζα. Ανεχτείτε με - καταλάβετέ με, συμπονέστε με).

Τετάρτη πρωί: Τι θα κάνω σήμερα? Δεν τον καβαλάω, αφού κουτσαίνει :( Τι θα κάνω? Πρέπει να πάρω και τον Ηλία να μου πει μια γνώμη. Η Γαλάτεια είπε να του δώσω παυσίπονο. Ναι, αυτό θα γίνει. Ας μην πονάει ο στόκος. Μπορεί και να είμαι υπερβολική. Μπορεί να μην κουτσαίνει σήμερα. Γιατί κουτσαίνει όμως ρε γαμώτο? Γιατί γιατί γιατί? Και να πεις οτι τον δούλευα πολύ ή σκληρά :( Α ρε Νέρο, αν δεν σ'αγαπούσα, θα σ'έσφαζα και θα σε τάιζα στα αδέσποτα της Αθήνας!

Τετάρτη απόγευμα: οκ, θα του πάρω φαρμακάκι. Προς το παρόν, βάδην στον συραγωγέα. Βαριέται ο κοντός. Και εγώ βαριέμαι. Ποιος δεν θα βαριόταν μισή ώρα περπάτημα γύρω γύρω? Ουφφφφφφφ άντε να δούμε αύριο.

Πέμπτη πρωί: Εντάξει το πήρα το φάρμακο. Άντε να δούμε.

Πέμπτη απόγευμα: Ωραία. Του το έδωσα, το πήρε, ελπίζω αύριο να είναι καλύτερα. Και με τον αγώνα? Τι γίνεται? Αν κουτσαίνει και πονάει, ίσως δεν θα έπρεπε να τον ιππεύσω, ακόμα και δεν πονάει με το παυσίπονο. Ναι ρε γαμώτο, αλλά πάντα όταν θέλω να τρέξω έναν αγώνα, όλα μου πάνε κόντρα! Μήπως να περιμένω μέχρι το Σάββατο και αν δεν κουτσαίνει, να μπούμε να κάνουμε το τεστ με 10 λεπτά ζέσταμα για να μην τον κουράσω? Ουφφφφ... τι να κάνω... να ζήταγα από τον Ηλία να πάω με άλλο άλογο? Αλλά ρε γαμώτο, εγώ με τον Νέρο δουλεύω, τον Νέρο θέλω να πάρω σε αγώνα, να μας βαθμολογήσουν και να μας πουν πώς και τι να διορθώσουμε! Αν πάρω ένα άγνωστο άλογο, θα πάω καλά αλλά τι θα κερδίσω? Τίποτα... Τον Λαλάκη? Μπααααααα... Είναι Πέμπτη. Σε 3 μέρες δεν γίνεται αυτό το τρένο άλογο. Τον Ρίγγο? Ούτε. Δίνει η Βίκυ λισάνς, το τελευταίο που θέλει είναι να έχει το άγχος οτι μπορεί να συμπέσουν οι εξετάσεις της με τον αγώνα μου... θα έχει και το άγχος της, άστο καλύτερα. Οπότε? Μήπως να μην πάω? Όχι όχι όχι, είπα οτι ΈΝΑΝ γαμοαγώνα θα τον πάω, και θα πάω! Γιατί τον Μάρτιο δεν ξέρω τι θα γίνει με την δουλειά, τον Απρίλιο θα λείπω και μέχρι τον Μάιο ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Οπότε? Δεν ξέρω. Μπερδεύτηκα. Κάτσε να ξημερώσει Παρασκευή...

Παρασκευή πρωί: _____/\_/\_/\______/\__/\__/\____ __ __ _ _ (εγκεφαλικό κενό - δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι).

Παρασκευή μεσημέρι: Βγήκε η λίστα συμμετεχόντων! Δεν ρίχνω μια ματιά να δω τι παίζει? Ωχ? Γιατί δεν είμαι μέσα? Ρε γαμώτο, γιατί ΚΑΙ αυτό να είναι περίπλοκο? Τι έκανα πάλι και δεν με έχουν? Ντάξει έστειλα μέηλ, έγινε μπέρδεμα θα με βάλουν. Ααααααα ωραία! Με έβαλ-ΤΙ? τι άλογο είναι αυτό? Ulises 11 ??? Τι απέγινε ο Nero 2 και ποιο είναι αυτό το άλογο? Λες να με δήλωσε ο Ηλίας με κανένα δικό του, μιας και του είπα οτι κουτσαίνει ο κοντός? Καλά, δεν θα μου το έλεγε? Και δεν έχει και μπαταρία/σήμα να πάρει η ευχή! Τουλάχιστον σήμερα ο Νέρο δεν κουτσαίνει στον συραγωγέα!

Σάββατο πρωί: Τελικά έγινε μπέρδεμα με το όνομα, αλλά όλα οκ τώρα. Έφτασε η στιγμή και η μεγάλη ώρα! Ο Νέρο δεν κουτσαίνει στο βάδην ή στο τροτ στον συραγωγέα. Για να δούμε αν τον ίππευα... Ααααααααα καλά πάει! φτου φτου το καλό μου! Και δεν κάνει και ροντέο! Γιιιιιιιιιι-χααααααααααωωωΩΧχ ωχ ωχ ωχ όχι όχι... όχιόχιόχι... Τελικά κουτσαίνει λίγο. Άιστακομμάτια :( Τζάμπα χάρηκα... Γαμώτο! Και τώρα?

(μούτρα μέχρι το πάτωμα...)

Να πα να γαμηθεί. ΕΓΩ θα τρέξω. Φέρτε μου έναν γάιδαρο ΤΩΡΑ να τρέξω.

Τι? Δεν έχουμε γάιδαρο? Δεν πειράζει. Φέρτε μου τον Ρίγγο. Δεν με νοιάζει. Σκατά θα πάμε, σκατά βαθμό θα πάρω, αλλά δεν με νοιάζει. Θα πάμε και θα περάσουμε καλά. Έτσι, γιατί στην μάχη με την γκαντεμιά και τις πιθανότητες, κερδίζω ΕΓΩ επειδή ΕΤΣΙ. Και αν τους αρέσει (στις δυνάμεις της κακής μου τύχης...), κάτσε να το πω και στην Μαρίνα, αν δεν έχει αντίρρηση. Και στην Βίκυ.

Σάββατο απόγευμα: Ουφφφφφφ... ευτυχώς, δεν έχουν πρόβλημα. Ωπ να πάρω τον Βασιλείου, να πω στον άνθρωπο οτι θα πάρει ένα, όχι δύο άλογα. Οκ τέλειωσε κι αυτό. Ώπα ΚΑΤΣΕ τι μου είπε? Θα πάρει το άλογο στις 08.00??? Μόλις ΔΥΟ ΩΡΕΣ πριν τρέξω, θα φεύγει ο Ρίγγο από το ΓΟΥΔΙ? Ω Θεέ μου... ΓΙΑΤΙ? Γιατί με αγχώνεις έτσι? Δεν σου φτάνουν οι άσπρες τρίχες που μου βγάζει η μητέρα μου? Πρέπει να βγάλω κι άλλες? Δεν βαριέσαι... Εδώ με τόση γκαντεμιά, μπορεί και να σκάσει κανα λάστιχο και να μην φτάσει ποτέ ο Ρίγγο στο Μαρκόπουλο. Ποιος ξέρει?

Σάββατο βράδυ: είμαι καλεσμένη σε κάποιους οικογενειακούς φίλους, Καζάκους. Το ξέρετε οτι οι Καζάκοι είναι κατα παράδοση ιππείς νομάδες? Ναι. Το άλογο είναι μέρος της ζωής και της παράδοσής τους. Κάθε αγόρι Καζάκος πρέπει να ξέρει να ιππεύει άλογο. Όχι πόνυ, άλογο. Και τα αγαπούν πραγματικά. Και τα στολίζουν, και τα έχουν ελεύθερα να τρέχουν και ξέρουν να κρίνουν με ματιά αν είναι ευτυχισμένα στο περιβάλλον τους. Και τα μαγειρεύουν και τα τρώνε. Και έτσι, η Botakoz, που είναι φανταστική μαγείρισσα, μας είχε ως δεύτερο πιάτο (κόλαση τα πρώτα! υπέροχα!) ένα φαγητό που είχε σαν βάση κάτι σαν φύλο μακαρονιών, με ζωμό από κρέας βοδινού και αλόγου, κρεμμύδια, και από πάνω, το βρασμένο κρέας του βοδινού και του αλόγου. Το βοδινό λέει, το βράζεις 2 ώρες. Το άλογο, 3 με 4 ώρες. Το κρέας αλόγου ήταν απίστευτη εμπειρία για μένα. Δεν το περίμενα, αλλά όσο το έτρωγα, συνειδητοποιούσα οτι ξεπερνούσα το ταμπού που είχα σχετικά με το κρέας του αλόγου. Μέσα στο σπίτι, υπήρχαν παντού άλογα. Μέχρι και παιχνίδια για να καβαλάνε τα παιδιά, εικόνες, φωτογραφίες, στολίδια. Οι άνθρωποι αυτοί αγαπούσαν και σεβόντουσαν τα άλογα και μου σέρβιραν το κρέας του αλόγου, περιγράφοντας πώς το μαγειρεύουν στο Καζακστάν. Μου άρεσε η γεύση και μου άρεσε η εμπειρία. Και σκεφτόμουν οτι μπορεί αυτή η άτυπη.... θυσία, να έσπαγε την κακοτυχία μου. Αλλά ακόμα και αν δεν την έσπαγε, ήταν μια εμπειρία αντίστοιχη με το κρυφοκοίταγμα της Νάρνια μέσα από τα παλτά της ντουλάπας στην σοφίτα. Να βλέπεις τον πολιτισμό του Καζακστάν μέσα από το φαγητό τους. Θέλω να πάω εκεί, και θέλω να καλπάσω με ένα Καζάκικο άλογο!

Σάββατο προς Κυριακή: τα πράγματα τα έχω μαζεμένα? Τα χαρτιά? Ξυπνητήρι έβαλα? Πού είναι το σακάκι μου? ΓΑΜΩΤΟ πια σ'αυτό το σπίτι, όλο αλλάζουν θέση στα πράγματα και τα ρούχα, γιατί ποτέ δεν βρίσκω κάτι όταν το ψάχνω? Ω θεοί...... Ε δεν με νοιάζει. Θα πάω να περάσω καλά αύριο, ΔΕΝ θα δω άλλη μια φορά την διαδρομή σε βίντεο και όχι, δεν θα την ξαναδιαβάσω. Με δουλεύω? Να ανησυχώ αν θα πατάει καλά στα γράμματα ο RIGO? Αν θα κάνει σωστούς κύκλους? Έχω να ιππεύσω αυτό το άλογο από το 2011, δεν έχω ιδέα αν βγαίνει καν καλπασμό όταν του το ζητάς! Άντε, κοιμήσου τώρα, δεν θα ξυπνάς αύριο. Κοιμήσου είπα !

Αμαρτήματα Μωχάμεντ παιδεύουσι... εμένα και τον κοντό

Το Σαββατοκύριακο είχα πάει στο αγόρι μου στην Θεσσαλονίκη. ΔΕΝ ήμουν Αθήνα. Πόσο τραγικά κακό μπορεί να είναι αυτό? Πόσο δύσκολο θα ήταν για τον Μωχάμεντ να έβγαζε έναν ρημαδοσυραγωγέα τον Νέρο? Προφανώς πολύ δύσκολο, μιας και δεν τον έβγαλε το Σάββατο, δεν τον έβγαλε την Κυριακή και φυσικά δεν τον έβγαλε και την Δευτέρα το πρωί.

Αν πήγαινα στον σταύλο Τετάρτη, ΤΟΤΕ θα έβγαινε το άλογο. Ωραία... πολύ ωραία...

Ε την Δευτέρα λοιπόν, ο Νέρο είχε φαγούρα στα πέταλα, τρωγόταν να κάνει την Νεριά του. Το περίμενα, εξ ου και στον συραγωγέα τον περίμενα... στην γωνία.

Δεν τον πρόλαβα όμως. Την έκανε την βλακεία του όσο ήταν ακόμα κρύος, με αποτέλεσμα όταν τον ίππευσα, να κουτσαίνει. Ελαφρώς.

Ε καλά λέω, ας μην είμαι υπερβολική. Λίγα πράγματα θα κάνουμε σήμερα, και αύριο βλέπουμε.

Φευ! Την Τρίτη κούτσαινε περισσότερο...

Τετάρτη λοιπόν, δεν είχε ιππασία. Είχε βάδην στον συραγωγέα, φιλάκια, χαδάκια, αγκαλιές! Σκληρή προετοιμασία... 

Επίσης, είπα να δοκιμάσω την πρόταση της Γαλάτειας, να του δώσω δηλαδή ένα παυσίπονο (egicalm) για 4-5 μέρες. Δεν ξέρω αν θα τον πιάσει, δεν ξέρω αν θα είναι καλύτερα και πόσο καλύτερα, αλλά τέλος πάντων, σήμερα θα κάνουμε την πρώτη δοκιμή.

Πάντα όμως, πριν τον αγώνα, κάτι γίνεται και κουτσαίνει αυτό το βλακάλογο... Και όταν λέω "κάτι" εννοώ "ροντέο". Και την προηγούμενη φορά που είχαμε πάει στον αγώνα, κούτσαινε ο στόκος, γιατί το Σάββατο έκανε διάφορες... "διατατικές" με εμένα πάνω του (όχι για πολύ). Και φυσικά, μου την είπαν οι κριτές. Και καλά έκαναν δηλαδή. Αλλά όχι πάλι ρε γαμώτο... Τον πρόσεχα να μην τον κουράζω, τον πρόσεχα να μην του ζορίζω το πόδι, πρόσεχα το ένα, το άλλο, το τρίτο, και στο τέλος, όπως είπε και ο Τρύφωνας ο Σαμαράς, Μηδέν υπό το πηλίκο!

Ε ρε γκαντεμιά που με κυνηγάει...................

Σκεφτόμουν να πω στον Ηλία να με δηλώσει με άλλο άλογο. Με όποιο να'ναι. Αλλά είμαι και εγώ μουλάρι πεισματάρικο. Δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια με τον Νέρο. Δεν του είπα τίποτα, ας μας δηλώσει και αν μέχρι ΚΑΙ το Σάββατο δεν είναι καλύτερα ο κοντός μου, θα δω αν μπορώ να μπω ως last entry την Κυριακή με κάποιο δικό του άλογο. Αλλά δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι προς το παρόν αυτή την επιλογή. Θέλω να προσπαθήσω με τον Νέρο. Μαζί τρώμε τον γάιδαρο, ας φάμε και την ουρά!

Από την άλλη πάλι... δεν ξέρω... νοιώθω λίγο τύψεις. Μήπως βάζω τον αγώνα πάνω από την ευημερία του? Αλλά ρε γαμώτο, αφού δεν τον ιππεύω (χθες - σήμερα) πόσο τον επιβαρύνω? Ουφφφφφφφφφφφ... να σκάσω είμαι...

Και ο χαμένος, λες και ξέρει οτι έχει κάνει λαδιά, όλο αγάπες είναι! Όλο φιλάκια, να μου γλύφει τα χέρια, να του καθαρίζω πόδια και να μου γλύφει το μπουφάν, να ακουμπάει την χοντροκεφάλα του στον ώμο μου, να μου αναστενάζει... Ρε μπας και έχει ερωτευτεί την Ladybird που είναι απέναντι? Έλαπαναγιάμου... Τι να πω...

7 days: HELP! (πονοκέφαλος...)

Ουφφφφφφφφ... ειλικρινά. Χρόνια τώρα, αν πω οτι θα πάω για τρέξιμο, θα βρέξει. Αν αφήσω ανοιχτό το παράθυρό μου όταν φύγω, θα βρέξει, αν πω οτι θέλω να πάω κάπου να κάνω κάτι, μέχρι και σεισμός έχει γίνει.

Τι είπα το δόλιο? Τι είπα και προκάλεσα τους θεούς? Θέλω να πάω σε έναν αγώνα με τον Νέρο είπα. Και δεν ατίμαζα καλύτερα τον οίκο τον Ατρείδων...

Ίππευσα τον μαυρούλη μου την Τετάρτη και μέχρι το Σάββατο που δεν μπόρεσα να πάω, ο σταυλίτης μου δήλωσε οτι δεν τον είχε βγάλει από τον σταύλο. Ούτε για συραγωγέα, ούτε ελεύθερο. Τίποτα. Το Σάββατο λοιπόν φύσαγε πολύ και έκανε κρύο - νοιώθουμε όλοι στο πετσί μας πιστεύω την "ψύχρα" των ημερών ε? Τις "πολικές θερμοκρασίες" όπως μας απειλούν τα δελτία ειδήσεων και η "ρωσική κακοκαιρία" που μας τάζουν οι Κασσάνδρες των δελτίων καιρού.

Όπως φαντάζεστε, ο κοντός με το ταμπεραμέντο που έχει, την φαγούρα στα πέταλα, το κρύο και τον αέρα... ήταν ασυμμάζευτος. Δεν επιχείρησα να του φορέσω σέλα. Γιατί? Για να πάθω κι άλλη διάσειση? Για να τσακώνομαι συνέχεια μαζί του? Ευχαριστώ όχι. Τον έβγαλα συραγωγέα αρκετή ώρα να ξεμουδιάσει. Και καβάλησα τον Λαλάκη (Last). Ο Λαλάκης λοιπόν, επειδή τον ιππεύουν όλοι σχεδόν οι αρχάριοι, πηγαίνει όπως το τρένο. Ευθεία και δεν στρίβει. Και όταν στρίψει είναι σαν δράμα. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως δεν μαζεύεται. Παρόλα αυτά, επιχείρησα να τον μαζέψω. Απέτυχα, αλλά είπα να ξαναδοκιμάσω άλλη φορά. Πόδια δεν άκουγε πολύ, χέρια επίσης. Δεν ήθελα να μπω στο τρυπάκι να κάνω αυτή τη μαλακία που στρώχνεις το άλογο με την λεκάνη. Σκατά, αν είναι να κάνει κάποιος λάθη, ας τα κάνει ο Λαλάκης, εγώ θα κρατήσω - όσο μπορώ, χαρακτήρα! 

Και έτσι, σήμερα ίππευσα τον Last και αφού μου έβγαλε την πίστη (τα χέρια και την λεκάνη έτσι όπως με πήγαινε) ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να μαζέψει τον λαιμό του και να κουτσοκάνουμε το Ε τεστ των αρχαρίων.

Διότι νόμιζα οτι στις 5 Φεβρουαρίου, που θα γίνει παράλληλα η λισάνς και ο αγώνας ιππικής δεξιοτεχνίας, θα βάζανε το τεστ των αρχαρίων, για να τρέξουν όσα παιδιά περάσουν την λισάνς.
Αμ δε.... Είδα την προκήρυξη σήμερα.
Τεστ Ε το Σάββατο, την Κυριακή έχει μόνο το Α3. Φρίκαρα! Ο Λαλάκης δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει το Α3 χωρίς γκάφες (τραβάει κεφάλι, βγαίνει λάθος καλπασμό, δεν στρίβει -τρένο είπαμε) και εγώ δεν είμαι η αμαζονάρα των Ευρωπαϊκών σχολών για να τον ιππεύσω τόσο σωστά που να τον διορθώνω συνέχεια.

Ο Νέρο πάλι, το έχει κάνει στο παρελθόν το τεστ και μάλιστα, αν δεν έκανα εγώ συνεχόμενα λάθη, αυτός θα ήταν πολύ καλός, αλλά είπαμε... είναι ασυμμάζευτος αυτές τις μέρες. Σαν αλαφιασμένος λαγός. Δεν ξέρω αν θα παραμείνω πάνω του για αρκετή ώρα, ή τουλάχιστον, όση ώρα θα χρειαστεί για να αρχίσουμε και να τελειώσουμε τον αγώνα.

ΆΡΑ? Τι να κάνω?

Θα με ενδιέφερε να δω τι γνώμη έχει κάποιος που διαβάζει το μπλογκ αυτό... Οπότε μιας και εσύ διαβάζεις τώρα όλο αυτό το σεντόνι, για γράψε στα σχόλια από κάτω, ποια από τις παρακάτω επιλογές μου προτείνεις?

Α. Να δουλέψω όσο μπορώ τον Last. Ναι δεν μαζεύεται, ναι μάλλον θα πηγαίνει σαν το τρένο μέσα στο τεστ και θα λάβω ειρωνικά και επικριτικά σχόλια από τους κριτές, αλλά τουλάχιστον δεν θα κινδυνεύω με διάσειση ή λοιπά σπασίματα.

Β. Να δουλέψω όσο μπορώ τον Nero και να τον πάω στο Α3. Ο κοντός μαζεύεται και πάει σχετικά καλά, αλλά όπως προείπα... δεν είμαι σίγουρη για το πόση ώρα θα παραμείνω στην πλάτη του, αν βρεθούμε στο κλειστό ιπποδρόμιο στο Μαρκόπουλο, με κρύο και αέρα.

Γ. Να "ζητιανέψω" από τον Ηλία ένα Χ άλογο, αν μπορεί και γίνεται, να μου φέρει ένα από τα δικά του άλογα για να το τρέξω. Τα άλογά του δεν φοβούνται και μαζεύονται εύκολα, απλώς δεν θα το έχω ξαναϊππεύσει πριν τον αγώνα και έτσι, θα έχω ελάχιστο χρόνο να το μάθω.

Οι επιλογές

Δ. Να τρέξω με τον Rigolleto μιας και θα είναι ήδη εκεί δεν παίζει, γιατί θα τον ιππεύσει η Βίκυ για την λισάνς και δεν θέλω να υπάρξει το παραμικρό μπλέξιμο που να την αγχώσει, ή που να προκαλέσει κάποιο πρόβλημα.

Ε. Να τρέξω το Ε το Σάββατο. Δεν παίζει. Δεν θα τραβιέμαι και το Σάββατο και την Κυριακή εκεί κάτω, μόνη μου. Ούτε θα τραβάω άλλους για παρέα 2 μέρες (μια για μένα και μια για την λισάνς).

ΣΤ. Να μην τρέξω καθόλου. Δεν παίζει. Και δεν παίζει, γιατί αναβολή στην αναβολή, έτσι γίνεται και δεν θα τρέξω κανέναν αγώνα. Το έπαθα πέρυσι, και φέτος θα ήθελα να τρέξω.

Λοιπόν? Τι λέτε? Θέλω γνώμες! 

15 μέρες...

Έχοντας μόλις 15 μέρες ακόμα μέχρι τον αγώνα της Κυριακής (ούτε Γκραν Πρι έτσι όπως τα παρουσιάζω τα πράγματα...) δοκίμασα σήμερα με τον Νέρο να κάνουμε μερικές από τις ασκήσεις του τεστ.

Τραγωδία να το πω? Δράμα να το πω? Καταστροφή? Επιστροφή στην βάση? CocaCola ZERO? Το πιάσατε το νόημα...

Έναν μήνα εκτός σέλας ο πισινός μου και έναν μήνα χωρίς σέλα ο κοντός, μας έφτανε και μας περίσσευε για να γίνουμε ένα ζευγάρι κλόουν. 

Ο κοντός έκανε τα δικά του. Κυρίως και πρωτίστως, χάζευε. Έχουμε και τα γήπεδα ποδοσφαίρου σχεδόν αγκαλιά, και τις Κυριακές παίζουν αγώνες, και καταλαβαίνετε, τον απασχολούσε το σκορ. Το κύριο πρόβλημα που έχει, είναι η παντελής έλλειψη ώθησης. Δεν είναι οτι το χρυσό μου έχει αδυναμίες. Όχι. Απλώς  βαριέται να πάρει τα πόδια του, έχει ξεσυνηθίσει και δεν βλέπει τον λόγο να δουλέψει, αφού μπορεί να το παζαρέψει. Δεν θα βάλω όμως την ΣΠΙΡΟΥΝΑ? θα δει...

Ορίστε τι παθαίνω όταν δοκιμάζω να ιππεύσω κοντό σε άρνηση, χωρίς σπιρουνάκι...

Η αυτού γελοιότης η χάρης μου πάλι, έκανα ένα σωρό λάθη, το ένα μετά το άλλο. Έγερνα μπροστά. Χοροπήδαγα σαν κουνελάκι στην σέλα. Τόινγκ - τόινγκ - τόινγκ... Πόδια ποδοσφαιριστή. Κλωτσοπατινάδα να παίζαμε, θα τον είχα κερδίσει. Αλλά και αυτός ο άτιμος, τα στύλωνε, μουλάρωνε και το έπαιζε βλάκας δήθεν μου...

Έσερνε και τα πόδια στον καλπασμό...

ΚΑΙ ΟΜΩΣ! Μία άσκηση την κάναμε ΟΛΟΣΩΣΤΑ! Υποψιάζομαι οτι την κάναμε τόσο καλά, γιατί του άρεσε. Σήμερα λοιπόν, κάναμε τις καλύτερες υποστροφές που έχουμε κάνει ποτέ! Μαζεμένος σωστά, στροφή σωστή, ούτε μέσα ούτε έξω το βάρος, βήμα έντονο και η ευθεία απλώς... ευθεία! Και μόνο που κάναμε τόσο σωστά έστω και μία άσκηση, έφτανε για να μου φτιάξει η διάθεση!

Αλλά έχουμε δουλειά ακόμα... Πώς σκέφτομαι να συμμαζέψω εαυτόν και κοντό μέσα σε 15 μέρες?

1. Να δουλέψω εμένα.

* Ιππασία κάθε μέρα ή κάθε 2 μέρες.

* Επιστροφή στις ρίζες. Διόρθωμα στο κάθισμά μου, αρχίζοντας από το να γυρνάω τους γοφούς μου προς τα μέσα, γυρίζοντας έτσι όλο το πόδι σε πιο σωστή στάση, προχωρώντας στην θέση της λεκάνης μου (ελαφρώς πιο μπροστά απ'ότι τώρα), συνεχίζοντας με την πλάτη μου που όλο σαν να γέρνω μπροστά είμαι και τελειώνοντας με τη κεφάλα μου που δεν λέω να την κρατήσω ψηλά.

* Κάτι που έχω παρατηρήσει είναι πως όταν σηκώνω το κεφάλι μου επάνω και κοιτάω μακριά, βελτιώνεται η στάση του σώματός μου από την μέση και πάνω. Καμιά φορά και από πιο χαμηλά...

* Διάβασμα το τεστ. Ντάξει το ξέρω, αλλά δεν χάνω τίποτα να το διαβάζω μέχρι να μην ξεχνάω τίποτα.

* Ίππευση το τεστ. Καλά η θεωρία, αλλά και η πράξη χρειάζεται.

* Πρέπει να βρω τι προθέρμανση θα μπορώ να κάνω στον αγώνα, ώστε όταν μπει να κάνουμε το τεστ, να μην είναι κουρασμένος, αλλά να μην είναι και πέρα βρέχει, ή τσίτα στα νεύρα. Η καλύτερη "προθέρμανση" πάντως που έχω δει ως τώρα, είναι αυτή.

Μετά από λίγο συραγωγέα για ζέσταμα, ίππευση σε ανακουφιστικό, λίγο καλπασμός, εδραίο και μετά πέρασμα μια φορά το τεστ της Ε. Επειδή σαν τεστ είναι εύκολο για το άλογο, έχει αλλαγή κατεύθυνσης, κύκλους και αλλαγές βηματισμού, είναι ο,τι πρέπει για να χαλαρώσει ο κοντός, ακολουθώντας σαφείς εντολές (λέμε τώρα) και κάνει και ένα... φρεσκάρισμα του τι θα του ζητήσω στον αγώνα!

2. Να δουλέψω τον Νέρο.

* Πρέπει να επιμείνω στο να καλπάζει σωστά. Ο τεμπελάκος χαζοκαλπάζει και προτιμάει χίλιες φορές το τροτ από τον καλπασμό. Το πώς θα τον πείσω να δουλέψει όμως, είναι ένα θέμα. Παρατηρήσαμε οτι καλπάζει πιο σωστά στον κύκλο παρά στην ευθεία - πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου, γιατί υποτίθεται οτι στην ευθεία είναι που μπορεί να ανοίξει το βήμα του, αλλά αφού έτσι βολεύεται, για αρχή θα τον καλπάζω σε όλο και μεγαλύτερο κύκλο.

* Πολλές αλλαγές κατεύθυνσης και βηματισμού. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι τόσο για να μαζευτεί ο κοντός, όσο για να μάθει λίγο να ισσοροπεί μόνος του και να έχει το μυαλό το σε μένα, όχι να τραβάει μια ευθεία και από την μία γωνία στην άλλη να χαζεύει.

* Να δουλέψουμε τα αλτ μας. Δεν είναι κακός, αλλά μπορεί και να βελτιωθεί.

* Να δουλέψουμε την είσοδό μας. Διαβάζω συχνά πως το πιο σημαντικό πράγμα, είναι να μπορέσεις να μπεις σωστά, να σταματήσεις σωστά, να ξεκινήσεις σωστά και να στρίψεις σωστά στην πρώτη στροφή. Ε λοιπόν, θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο!

* Να κοιτάξω όσο μπορώ το πρόβλημα που έχει με το στόμα του. Επειδή - συγνώμη για τα Γαλλικά - ο σταυλίτης του γαμεί το στόμα με τον συραγωγέα κάθε φορά που τον βγάζει, έχει αποκτήσει μάλλον ευαισθησία στο στόμα. Με άμεση συνέπεια, όταν θέλω να τον στρίψω, αν κάνω ένδειξη με το χέρι, όσο μικρή και αν είναι, ο κοντός θα γυρίσει 90 μοίρες το κεφάλι του. Αναγκάζομαι λοιπόν να τον στρίβω μονόμπατο, σαν ιστιοπλοϊκο. Έξω πόδι να σπρώχνει το σώμα προς την πλευρά που θέλω να στρίψει, και έξω χέρι να τον κρατάει να μην γυρίσει μέσα το κεφάλι του. Στις υποστροφές μας βγαίνει σωστά. Σε οτιδήποτε άλλο, αργούμε ακόμα...

Δεν πιστεύω οτι θα είμαστε στην καλύτερη φόρμα μας μέσα σε 15 μέρες, αλλά από την άλλη, ο Νέρο όταν έχει κέφια μπορεί να γίνει φανταστικός.

Άντε και καλή αρχή το 2012 !

Nero: the freestyler dressage horse

Στην ιππική δεξιοτεχνία στην Ελλάδα, υπάρχει το τεστ Ε. Είναι το πιο απλό και εύκολο τεστ που μπορεί να κάνει κανείς σε αγώνες, τόσο απλό μάλιστα, που ενώ γίνεται βράβευση σε όλα τα ζευγάρια που έχουν πιάσει ποσοστό πάνω από 60% δεν βραβεύουν τους αναβάτες (μετάλλιο) αλλά μόνο τους ίππους (ροζέτα).

ΑΥΤΟ το πολύ απλό τεστ λοιπόν προσπαθήσαμε στις Χριστουγεννιάτικες ιππικές επιδείξεις να κάνουμε. Αλλά μπααααααααααααααααα... Ο Νέρο την είχε δει αλλιώς. Για αρχή να πω οτι γενικά έβλεπε γύρω του εμπόδια και λύσσαγε από το κακό του που δεν τον άφηνα να πηδήξει διαδρομή. 

"Αφήστε με μην με κρατάτε θέλω να πηδήξω" ένα πράγμα...

Εγώ καθάρισα φτηνά. Μόνο κάτι χαζοπρωτοβουλίες που πήρε, τύπου αλλάζουμε πόδι στον καλπασμό επειδή βαριόμαστε να κάνουμε κύκλους... 

Ο Μιχάλης όμως, εισέπραξε όλο το ταμπεραμέντο του κοντού. Δεν έκανε ντρεσσάζ, μπαλέτο έκανε το βλαμμενάκι μου... Και από εδώ τα έφερε από εκεί τα έφερε, κατάφερε να κάνει και ένα αλματάκι μικρό. Ο πανίβλαξ...

Παρ'όλη την βλακεία που τον δέρνει όμως, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς τι ωραίο βηματάκι και στήσιμο που έχει. Λέω λοιπόν να δοκιμάσω να τον ετοιμάσω για έναν αγώνα στην Ε τον Φεβρουάριο, ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ οτι θα αρκεστεί στα απλά βήματα του τεστ και δεν θα το παίξει πάλι ντίβα, να χλιμιντρίζει και να χαζοχοροπηδά δεξιά και αριστερά.